17 was ik, toen ik zwanger werd van #Meneertje. Toen hij geboren werd, was ik 18. Ik ging nog naar school, zijn papa had nog geen werk... Dat leek niet goed te komen. Gelukkig had Hub wel een eigen huisje en superlieve grootouders. Gelukkig heb ik superouders. Gelukkig had mijn school veel begrip.
Ik ben bevallen eind mei. Vlak voor de examens. Samen met de school bekeken we de opties. Als je 65% als gemiddelde hebt op een vak, dan moet je geen 2e examen doen. Dat was dus op bijna alle vakken. OEF. Een klein paniekje, wat met de 2 vakken waar ik te weinig punten had? Ik had geen tekorten, de leerkrachten kozen ervoor om mij te delibereren. nog een dikkere OEF!Â
Op naar de 2 laatste jaren. Dat ging goed. Een beetje druk. Voltijds naar school, een baby/peuter.Â
Maar ik zei het al wij hadden een super opvangnet! Hub vond werk, eerst in een crèche later zijn huidige werk. Hadden we een probleem of steun nodig. We konden (en kunnen nog steeds) terecht bij mijn ouders en hun partners. ZA-LIG.Â
Het ging zo goed, dat ik na de geboorte van #Poentje nog een nieuwe studie begon. Die heb ik na een jaartje toch maar gestopt. Financieel werd het zwaar. Het studeren, de extra opdrachten... was allemaal wat veel.Â
Jup, ik heb mijn school afgemaakt. Ik deed ook nog een jaartje verpleegkunde, daar heb ik mijn diploma zorgkundige door.
Nee, geen jeugd gemist. Ik ben geen feestbeest (#teamhuismus ofzo) en om een cinemaatje te doen, of naar een festival te gaan, staan er grootouders klaar, die maar al te graag oppassenÂ
Ja, alle3 de kindjes zijn van dezelfde papa. Ondertussen zijn we 9 jaar verder.
Ook Hub was meteen mee met de zaak. Geen afstandelijke papa die nog geen afscheid kon nemen van het kinderloos leven.