#throughwords

this is what i see..

“hi i'm sofia and welcome to my 'through words' blog. just know that i am always here for you and you can message me any time. love you xx1 online // 133 visits”

and that looks like all of it? 

Nung isang araw, sabi sa amin, "mas mabuti na yung may short term memory kaysa sa long term memory." Halos walang naka intindi dun. Kahot nagawa na nyang ipaliwanag at palawakin yun, may ilang padin na hindi naka intindi, at isa na ako doon.

Nakaka hiya nga e.

Pero isa lang ang natatandaan ko habang nagpapaliwanag sya, nung nagbibigay na sya ng ibang halimbawa para mas maintindihan ng ibang tao. Sabe nya, "minsan mas mahalaga na nagsusulat padin tayo na parang may diary, kapag kasi nakalimutan mo ang isang bagay, isang buklat mo lang sa notebook mo, mababasa at maaalala mo na lahat uli. 

Iyan ang isa sa mga pinaka gusto kong ginagawa, yung magsulat ng mga nangyayari sa akin. Mayroon akong "journal", taun-taon ay bumibili ako ng bago para lang may mapag sulatan ako. Hindi man ako araw-araw kung magsulat, pero sapat na ang pagitan ng pagsulat ko para maalala ang lahat. Kapag malungkot ako, at yung tipong wala na akong makuhaan ng lakas, hahawakan ko ang journal ko at magbabasa lang. Pakiramdam ko, kahit nagbabasa lang ako, bumabalik ako sa nakaraan. At unti unti kong napapansin, na sa dami ng napagdaanan ko, lahat naman yun ay nalampasan ko.

Pero kagaya nga ng sinabe ko, nakakabalik nga ako sa nakaraan, nakaka balik lang pero hindi ko naman mismo maibabalik pa ang lahat ng iyon. Isa lamang iyong paraan para muli kong balikan yung mga bagay na, akala ko noon ay di ko malalampasana, na akala ko hanggang doon nalang pala ako pero mas malakas na ako at mas matatag na ako sa taong nandun sa nakaraan. Marami mang ipaparamdam pa sa akin pero alam kong malalampasan ko din naman 'yun. Isang paraan na muli kong maramdaman ang saya ng unang pagkakataon, kung sa kasalukuyan ay nakakaramdam na akong ng pagkasawa. Muli, ay kaya kong balikan ang mga panahon na kung saan ay umuusbong ang pagmamahal at saya ko sa isnag bagay, baka sakaling sa pagbalik tanaw ko ay manumbalik ang nararamdaman ko noon.

Hindi ko namamalayan... hindi ko namalayan. Iyan lang naman yung ilan sa mga paulit-ulit kong nasasabi nitong mga nakakaraang araw.

Ang bilis pala talaga ng pagtakbo ng araw. Dati, nababagalan ako at tila ba ang bagal ng oras kapag nasa skwelahan ako at nagmamadali na makatapos na agad. Ngayon, nakaka isang buwan at mahigit na ako sa ikalawang taon ko sa kolehiyo. Akala ko di ko malalampasan yung mga unang linggo ko noon pero ngayon may ilang dahilan na ako para mapursigi na pumasok araw-araw. Lahat pala talaga ng bagay, may pagdadaan kang paghihirap, at nasasayo na yun kung paano mo ito titingnan. Alam man ng lahat ng mahirap pero kung alam mo at maniniwala ka namang kaya mo, magagawa mo.

Ay ang drama. Ang lalim.

Marami na din ang nag bago, yung buhok ko. Yung mukha ko. Yung katawan ko. Kasi nga tumataba na ako. Hindi ko mawarian kung bakit sobra na akong pagod sa pag aaral pero nakuha ko padin tumaba, paano minsan na nga lang magkaroon ng breaktime.. ilalaan ko pa sa pagkain at tulog. 

Napapa isip pa ako, eh alam ko naman ang sagot.

Nung minsan nasa kwarto ko lang ako, nakatulala lang sa may ilaw na ang tagal ng  nakakabit at di napapalitan, sabi ko.. "may mga bagay pala talagang tumatagal pa din?" Yung ilaw kasi madalas sa kwarto ko, kada ilang buwan lang napapalitan na agad.. kasi lagi ako gumagamit ng ilaw sa kwarto ko, mapapatay lang sya kapag natutulog na ako. Pero nung mga nakakaraang araw, natuto akong magbukas ng pintuan para lumiwanag yung kwarto ko para sa gabi nalang magamit ang ilaw. Dun ko napagtanto na, kapag pala talaga iniingatan mo ang isang bagay o tao, magtatagal ito sayo. Magtatagal at alam mong masaya ka kapag nandyan pa. Parang yung ilaw, kasi kailangan ko naman talaga sya. Mahirap na kapag nawalan, malungkot, parang may kulang lagi. 

Mas madrama na 'to.

Ilang beses kong naramdaman nitong nakakaraang araw na may kulang lagi sa akin. Di ko alam kung ano o sino ba yun at patulog kong hinahanap. Mahirap pala talaga kapag pakiramdam mo mag-isa ka, pero mali e, pakiramdam ko lang pala yun. Masyado akong nakatuon ng atensyon sa mga negatibong bagay pero ang totoo, marami kasi akong kasama..at sigurado akong di sila mawawala para sa akin. 

Summer time with my Family. April 22, 2012.

Lagi kong pinapaalalahan ang sarili ko na, "kaya yan ibingay sayo kasi kailangan mo yan.." Sa lahat naman ng bagay lagi akong napapatanong kung bakit may ganito? Bakit may ganyan? Bakit ba? Paulit-ulit na tanong lang sya hanggang sa dumating ang isang araw na ang tanong ko naman.. "paano ko 'to gagawin?"

Sabi nila, ang hirap daw gumalaw o tumayo sa kinalubugan mo kung wala ka namang dahilan para gawin ito. Yung tipong wala daw nagmomotivate sayo na gawin mo yan, na kayanin mo yan. Pakiramdam mo ba mag-isa ka lang sa mundo na wala ka ng dahilan kung bakit ka pa lalaban at kung ano pa ba ang dapat mong labanan. Minsan akala natin kailangan pa natin ng taong magbibigay ng dahilan sa atin na gawin ang isang bagay, di nyo ba naisip na sa sarili mo palang malaki na ang pag-asa? Di mo naman na kailangan ng ibang tao to motivate you. Ikaw sa sarili mo kaya na yang manggagling. Wala na yatang mas lalakas pa sa isang tao kapag alam nya sa sarili nya na kaya nyang gawin ang isang bagay. 

Yan ang isa sa malaki kong problema, minsan kasi ako pa mismo ang nagpapalala ng sitwasyon ko. Sa akin nanggagalin yung mga linyang.. "hindi ko kaya yan!" "weak ako!" Wala akong gaanong motivation pills para mas maging madali sa akin ang mga bagay bagay. Hindi ko alam kung bakit. Lagi akong ganyan ilang araw na ang nakakalipas. Pero naghahanap ako lagi ng dahilan para maiwasan ko na yan. Kagabi nakausap ko ang tatay ko sabe nya sakin, "nasasayo naman kung paano mo titingnan ang mga bagay.. kung mahirap eh di magiging mahirap, kung madali eh di magiging madali." Yun lang naman ang isa sa mga formula para mapadali e. Kung paano mo titingnan ang mga bagay, hindi naman ikaw bibigyan ng problema kung hindi mo kaya. 

Minsan, hindi naman pala masama ang silipin at muling balikan ang nakaraan. Wala namang masama dito, sisilipin mo lang naman at minsan kang babalik sa eksaktong sitwasyon ng nakaraan mo. Nakakatakot, oo. Masakit, syempre. Pero sa pagbabalik mo sa nakaraan, dun mo malalamn kung gaano ka na ba kalakas ngayon, kung gaano  mo na nga ba nagagawa ng mga bagay na noon ay hindi mo naman nagagawa, kung nasaan ka na ba ngayon, kung gaano na ba kalayo ang nararating mo at kung paano mo natapos/naabot ang mga bagay na hinahangad mo lang noon. 

Ako nga pala si Clarisse, ang tagal na pala nung huling dalaw ko sa Tumblr account ko. Nung isang, isang, isang, isang, mga limang buwan na yata yung huling dalaw ko dito. Hindi ko alam pero kahit saang bagay pala talaga, meron at meron kang bagay na kahit gaano mo kagusto, mabibitawana a makakalimutan mo din balang-araw. Mahilig akong magblog, ikwento sa isang simple pero nakakatuwang paraan ang nangyayari sa buhay ko sa loob ng isang araw. Itinuturing kong ikalawang bahay at mundo ant Tumblr. Para kasi sa akin, at marahil sa lahat ng tao sa mundong ito, masaya na may Tumblr dahil dito sila nakakapaghayag ng iba't iba nilang nararamdaman. Dito nila naibubulas yung mga bagay na hiindi nila kayang sabihin sa mga tao, eto yung lugar na para sa ibang tao.. "diary" nila. Electronic diary na pwedeng pwede mong balikan kahit anong oras mo man gustuhin. 

Nung isang araw, nagkaroon alo ng pagkakataon na bumalik dito, yun nalang uli ang huli kong dalaw at nagbasa ako ng mga post ko noon. Hindi ko alam kung ano yung nararamdaman ko. Nakakatawa na hindi maipaliwanag kasi ganoon pala ako magpost dati, pakiramdam ko ang bata bata ko pa noon. Pero isa lang naman ang nararamdaman ko ngayon, may kirot.. masakit... na noon pala ganoon pero ngayon hindi na.

Sabi ng isang kaibigan ko, "masakit magbackread sa tumblr, kung pwede lang pigilan ang sarili, pipigilan ko pero hindi padin talaga mapigilan." Sa totoo lang eto yung isa s amga hobby ko, yung laging bumalik at sumilip sa nakaraan. Pakiramdam ko kapag nagbbackreadd ako nakakabalik ako sa panahon na yun. Nakakatuwa minsan, pero masakit na makita na ang laki na ng pinagbago ng mga bagay bagay. Masakit na may nawawala sa mga taong nakakasama mo na noon sa mga nakakasama mo na ngayon, pero masaya kasi mas marami naman na yung kasama mo noon. Nakakatuwa kasi, akala mo dati hindi mo magagawa ang mga bagay na nagagawa mo na ngayon. Yung tipong naisshare mo lang na sana, sana ganito.. pero ngayon totoo na. 

Just like a household sharing.. Isa lang naman ang gusto kong sabihin, noon kasi akala ko palagi kaming magkakasama. Akala ko kami lang ang magkakasama na hindi kami mawawala pero madadagdagan lang kami. Sila yung mga taong nakasama ko sa mga unang araw ko sa community. Akala ko na isang text ko lang nandyan na sila. Pero hindi pala. Hindi pala talaga lahat nagsstay sa iisang lugar, darating pala talaga ang oras na may aalis. Ang saya basahin ng mga kwento noon, ang sarap balikan yung mga araw na kami kami lang ang magkakasama at nagbabahagi sa bawat isa ng mga sakit at saya. Kung pwede lang na balikan at manatili nalang sa oras na yun, sana nandun nalang kami. Kung dati kami yung inaalagan.. ngayon kasi, lahat kami may kanya kanya ng inaalagaan. 

Ay isa pa pala, ang sarap balikan ng mga post ko dito kung gaano kasaya na parte ako ng isang napaka laking pamilya. Hindi man kami magkakadugo pero higit pa ata sa isang tunay na pamilya kung paano kami magturingan. Palagi lang naman ako "on the go" sa mga kailangan puntahan wala akong reklamo, akala ko kasi hanggang dun lang ako. Akala ko mananatili lang ako bilang isang member.. pero hindi ko akalain na ako na pala ngayon yung mag aalaga sa mga bagong member.

Ang daming tumatakbo sa isipan ko, tungkol sa ganito.. sa ganyan.. naguguluhan na ako. Pakiramdam ko, ang bigat bigat na ng nararamdaman ko. Wala naman akong problema, kung titingnan ko sa isang banda ang buhay ko, masaya ito, pero hindi ko napapansin. ayun yung iniip ko, nasaan na ba yung katangian ko na madaling sumaya at kayang ilabas sa gitna ng madilim na kalsada ang kanyang sarili?

Matatapos na ang unang buwan ng taon na ito pero parang wala namang nabago.. parang may lumala pa nga. Yung mga bagay na dapat ayusin ko ngayon eh hindi ko naman naayos. Kilala ko ang sarili ko, ako ang tipo ng tao na gusto nasa ayos ang lahat ng bagay. Pero unti unti akong nilalamon ng masamang bahagi ng aking pagkatao, unt unti akong nilalamon ng insecurities ko na pinagsisimulan ng lahat ng pagkakamali sa buhay ko ngayon. Ngayon, gusto ko na ganito ako.. na dapat mas magaling ako, na kailangan ganito ako, na hindi ako magiging kagaya ng iba na sasabihan nalang ng.. "ano ba yan, bakit kasi sya pa yung kinuha." Hindi ko na nagagawa ang ibang bagay na buo ang puso ko, napipilitan nalang, o kaya naman kasi kailangan naman talaga. Pakiramdam ko, nasa taas ako na kailangan nyo akong sundin, na kailangan ako ang tama at kung ano ang gusto ko, eto ang gagawin ko.

Mali di ba? Maling-mali..

Hinahanap ko ang sarili ko? Siguro nga. Minsan, nawawalan na ako ng gana sa mga bagay na dati, tila ba hindi mawala ang pagka gana ko. Inaatake yata ako ni kalaban, hinihila ako pababa. Hindi ko na maramdaman yung nararamdaman ko noon. Ang bilis na uminit ng ulo ko, puro panlalait sa ibang tao, hindi maayos ang lahat... ang gulo!

Lagi ko nalang tinatanong ang sarili ko kung bakit maraming tao buhay na to, na sa mundong ito lahat ba ng makikilala mo ay may misyon sa'yo? Kasi marami naman akong kilala talaga, pero yung iba wala lang, yung iba napapasaya ako, yung iba nasasaktan lang naman ako, yung iba ginagabayan ako sa magandang landas, at yung iba.. napapamahal lang talaga sa akin. Ganun ba talaga?

Page 3 of 366..

Sa bawat taong nakikita natin sa araw araw, hindi natin alam kung ano ang pwede nilang magawa sa buhay natin. Parang kagaya nga nung nuna kong sinabe, maaaring mapasaya ka nila, kagaya ng mga kaibigan mo na kasama mo ngayon. Mga taong hindi mo inaakala na makakatulong pala sayo sa buhay mo, sa mga ilang problema na nadadaan nyo lang lahat sa tawa. Mga kaibigan na sinasabing anghel mula sa langit na hinding hindi ka iiwan.. eh anong masasabi mo sa mga taong nagpalaki sayo at nagbigay ng lahat ng mga kinakailangan mo? Hindi ba't sila ang tunay na blessing mula sa itaas na ipinagkaloob sayo para magabayan ka sa buhya mo na 'to at magtama sayo at sila ang mga taong kahit anong mangyari hinding hindi magsasawa na mahalin at intindihin ka. 

Pero isang tao na hindi mo inaasahan na pahahalagan? Pahahalagahan ng higit pa sa inaakala mong magagawa mo? Special someone? Gift? Right person? Kung ano pa man yan, sige magkukwento na naman ako.

Nung isang buwan, ay mali, dalawang buwan na pala ang nakakaraan, kausap ko yung pinsan ko na sobrang dedicated sa service nya sa youth or christ. Naguusap kami noon about sa pagiging teamlead ko ng mapunta kami sa personal na usapan-- lovelife na para madali. Hindi ko kasi inaasahan pa manggagaling sakanya yung linyang.. "gusto ko ng magkaboyfriend" Pakiramdam nya at para sakanya, ang pagkakaroon ng boyfriend ay pagkakaroon ng partner na makakatulong mo sa hirap at ginahawa.

Marahil sa isang banda ay magka parehas kami ng pananaw sa pagkakaroon ng kasintahan. Minsan naiisip ko din na gusto ko ng kasintahan, wala lang, gsuto ko lang mafeel. Ang labo ko noh?  Palagi ko nalang ikinukwento sa bawat notebook na hawak ko kung gaano ako kasaya nung makilala ko ang tao na 'to. Napaka masayahing tao. Ngiti palang nya nakakagaan na ng loob ko. Hindi ko makakalimutan kung gaano nya ako napasaya at kung gaano din nya ako nasaktan minsan. Pero, masasabi ko na isa sya sa mga dahilan kung bakit mahalaga ang bawat araw, bawat oras at bawat minuto ng nilalagi ko sa buhay na ito. Palagi kong sinasabi ko na "sya yung regalo ko" kaya naman sobra ko syang iniingatan. 

Iba yung nararamdaman ko para sakanya, sabi ko nga ganito pala kapag nagkakagusto ko sa isang Misyonaryo. Naniniwala ako na malayo ang mararating ng brother na ito sa service. Pakiramdam ko ako yung blessed kapag nakikita ko syang nagli-lead ng worship, kapag nagto-talk sya. Kahit marami syang ginagawa, alam ko na hinding hindi sya iniiwan ni God, kagaya ng ginagawa ko na lagi ko syang ipinagdarasal. Hindi ako ganun nakakaramdam ng sakit kapag nasasaktan ako sakanya kasi alam ko na may dahilan lahat yun. Dahilan na pilit ibibulong sa akin ni God. Kapag masaya naman at minsang kinikilig, sakto lang, nagdadasal lang ako na sana lagi nalang ganito...