#teyzem

Gidenler hep bir parça götürür bizden,içimizden. Ne yaşanırsa yaşansın üzer insanı. Ve her zaman şunu hatırlatır ölüm "iyi yada kötü birini daha aldım, çok güvenme bu hayata, insanlara, yanında kalanlara. Bir gün en yakının ve hatta senin için de geleceğim". Bugün benden, geçmişimden, anilarimdan, içimden bir parçayı daha aldın ölüm. Çok güzel anılarım yok belki, gülerek hatırlayacağım şeyler de yok. Geçmişe bakınca kırgınlıktan başka bişey hatırlayamıyorum. Oysaki çocuktum ben o zamanlar. Gülerek hatırlamam gerekiyordu çoğu şeyi. Annem bir kardeşine daha kavuştu. Buna sevinmem mi gerekiyor bilemiyorum. Gerçekten kavuşmak mı oluyor bu? Bu dünyada yaşadığımız şeyler, kırgınlıklarımız, tartışmalarımız , kavgalarımız, ahiret hayatında önemsiz mi olur? İki konuşmayan insan ahirette yanyana gelince ne konuşur, özür mü dilerler birbirlerinden. Yada sarılıp ağlaşırlar mı, yaşananlara , yaşatılanlara..

Profilin gittiğinde çok ağladım ama profilinde hiç tanımadığım bir insanın fotoğrafı çıkarsa bir gün ne yaparım bilmiyorum

"Bırak dağılmayı, özledim sana sarılmayı"

Yokluğuna alışıyor gibiyim ama hâlâ tamamen gittiğine inanmıyor da gibiyim...