#text score

This piece is little whirlpools out in the middle of the ocean.

    9:05 A.M.     December 25, 1960

feel the wind blowing,

listen to trees and birds.

think words in my head,

hear the cars in the highway,

Στη μέση του δρόμου

Ή στη μέση ενός ατέλειωτου διαδρόμου

Πόδια βουτηγμένα στην άμμο

Κάτω από την άμμο το τσιμέντο

Κάτω από το μπετόν, μωσαϊκό

Κάτω από τις ψηφίδες, η φωνή

Ηχώ πιο καθαρά

Όταν είμαι μακριά

Συγγνώμη;

Όχι, συνεχίστε

Πάνω στη μοκέτα

Στο θάλαμο αναμονής

Ένα αυτοσχέδιο ξενοδοχείο

Στο παλιό μονοθέσιο σχολείο

Για τώρα

Ξανά

Hχώ πιο καθαρά

Όταν είμαι μακριά

Πίσω από την μισάνοιχτη πόρτα

Αυτοκόλλητα στο τζάμι

Χνώτα και δακτυλικά αποτυπώματα

Φωτογραφίες περίπου αληθινές

Συγγνώμη;

Όχι, παρακαλώ

Ξανά

Μπροστά από τη σκηνή

Ψίθυρος που δεν θέλει να σωπάσει

Παύση που γίνεται χώρος

Παραπάτημα που γίνεται χορός

Στο κέντρο ενός λιμανιού

Με φρεγάτες και κρουαζιερόπλοια

Ψηλές ταράτσες και πικρά προνόμια

Μέλισσες στο έδαφος κηφήνες στον αέρα

[FULCRUM]

Μέλισσες στο έδαφος, κηφήνες στον αέρα

Πικρά προνόμια και ψηλές ταράτσες

Με κρουαζιερόπλοια και φρεγάτες

Στο κέντρο ενός λιμανιού

Παραπάτημα που γίνεται χορός

Παύση που γίνεται χώρος

Ψίθυρος που δεν θέλει να σωπάσει

Μπροστά από τη σκηνή

Ξανά

Όχι, παρακαλώ

Συγγνώμη;

Φωτογραφίες περίπου αληθινές

Χνώτα και δακτυλικά αποτυπώματα

Αυτοκόλλητα στο τζάμι

Πίσω από την μισάνοιχτη πόρτα

Όταν είμαι μακριά

Hχώ πιο καθαρά

Ξανά

Για τώρα

Στο παλιό μονοθέσιο σχολείο

Ένα αυτοσχέδιο ξενοδοχείο

Στο θάλαμο αναμονής

Πάνω στη μοκέτα

Όχι, συνεχίστε

Συγγνώμη;

Όταν είμαι μακριά

Ηχώ πιο καθαρά

Κάτω από τις ψηφίδες, η φωνή

Κάτω από το μπετόν, μωσαϊκό

Κάτω από την άμμο το τσιμέντο

Πόδια βουτηγμένα στην άμμο

Στη μέση ενός ατέλειωτου διαδρόμου

Ή

Στη μέση του δρόμου

[VERTEX]

Στα μισά του δρόμου

Βρήκα δύο παρόμοιες διαδρομές

Τις ακολούθησα και τις δύο

Η κάθε διαδρομή χωριζόταν σε άλλες δύο

Κι αυτές σε άλλες δύο

Τις ακολούθησα όλες

Μέχρι που ξαναβγήκα στην αρχή

Ξανά;

Ναι;

Συγγνώμη

Αν όμως με αφήσεις

Αν με αφήσεις

Να ακουστώ

Χωρίς ηχεία

Στην ησυχία

Αν με αφήσεις να ακουστώ στην ησυχία

Ακουστικά

Αν με αφήσεις να ακουστώ στην ησυχία

Ακουστικά

Mόνη

Μαζί σου

Χωρίς τα ακουστικά

Θα βρεθούμε ξανά

photos by sigmataf & Nefeli Stam

1.               

 We are inside the institution.

 Perhaps this is a classroom, auditorium or concert hall. Perhaps even an atrium, designed for focused listening.

 I am following a presentation or concert. I am hearing the speaker(s) or musician(s).

 Gradually, I am only listening for the gaps. Even the shortest pauses between the sounds or words that are being intentionally performed. I am open to anything that might emerge during these pauses.

 Weak. Distant. Unspecified. Unwanted. Suppressed. No longer, or not yet heard.

 Inaudible.

 Experienced only in the form of silent questions.

 I take such questions with me for a walk.

  2.               

 Stepping outside.

Alone or with company; taking some time between the programmed sessions.

Wandering in the space between the different venues.

 Human, animal and mechanical presence, entangled deep within a shifting urban palimpsest.

 I listen for the impact of this presence. Footsteps, utterances, calls; signals, tones, hums and buzzes; travelling airwaves and floating particles scattering, dissipating or evaporating in the heat.

 Around me, there are traces of impact. Cavities and crevices where resonant forces left their mark. No longer audible but sonically encoded in an indefinite or continuous past. Their traces are still visible and tangible, like grooves on a record surface.

 Some of them reveal rhythmic, deliberately repetitive patterns. A few are signposted. Public sites commemorated through graffiti or makeshift plaques. Acoustic resonance has given way to voiceless words and static iconicity.

 Others remain unlabelled, indecipherable; possibly unknown.

 I stay with these traces. While I am in their presence I engage with them through all my senses. Patiently and persistently. I remain on-site as long as possible.

 Until my palms and soles become ears.

 Every surface in the city is a memory device.

My sensate body becomes an amplification interface.

 We form a transient apparatus against oblivion.

                                                                                                 §HE07.07-23.08.22* 

  *Composed on-site / in real time during walks in Athens and off-site / out-of-time in loose conversation with the work of G. Douglas Barrett, Elena Biserna, J. Martin Daughtry, David Helbich, Andra McCartney, Pauline Oliveros, Aki Onda, Michael Pisaro, David Toop and Salome Voegelin.

 Notes on performance:

Parts 1 and 2 are best realised in this order, but not necessarily on the same day or in the same area.

 This version of the score was composed for listeners attending the IMS2022 Symposium and walking in the areas of Zografou, Kaisariani and Ilisia (neighbourhoods between the main conference venues).

 Below are some sites of possible interest for the first performance:

 Zografou:

-        NKUA campus

 Kaisariani:

-        Skopeftirio Kaisarianis memorial park

-        Building blocks at the junction of Vryoulon / Fokeas / Ymittou / Kennedy str. (Kaisariani)

 Ilisia:

-        Blocks on & around the junctions of Michalakopoulou / Vas. Alexandrou / Vas. Konstantinou Avenues

—-by Sofy Yuditskaya

Walk (or sit) and listen to the wind blowing,

join the air,

breathe, exhale, blow into the wind

walk (or wait) util you find some dogs (or they find you)

Alison Knowels Event Scores