#tevenssteven

Een vriend vertelde me dat hij een dode kat had gevonden. Hij vond hem in de schuur waar hij in een hoekje tegen de verwarmingsketel aan lag gekruld. 
 ‘Dat doen ze wel vaker, als ze gaan sterven’, zei hij, ‘dan zoeken ze een rustig plekje op.’ Maar dat de kat was gestorven in de schuur was natuurlijk eerder een gevolg van het in het vastzitten in die schuur, die al twee maanden niet was geopend, dan dat het een vooraf gekozen plek was om te sterven.

 Via wat belletjes kwam mijn vriend de eigenaar op het spoor, een achterbuurman, die was hem al vanaf augustus kwijt was en hem meteen kwam ophalen. Voor de vorm had mijn vriend de kat in een schoenendoos gedaan, met een dekentje over zijn dunner geworden vacht. Dat zag er wat warmer uit. De eigenaar vertelde dat zijn kat een eigen Instagrampagina had, met al 400 volgers. 
 ‘Die ben ik nu allemaal kwijt’, zei hij. Zijn lip begon te trillen. 
Hij nam nog een laatste foto en schoof toen de deksel op de schoenendoos. De kat was inmiddels al een beetje gaan stinken.

Ik ben aan het klussen aan het vakantiehuisje van een vriend als zijn buurjongen komt aangelopen. Marco heet hij, en blijkbaar komt hij wel vaker bij het tuinhekje staan om een praatje te maken. 
Of ik wel eens slakken heb gegeten, vraagt hij na een tijdje, wijzend naar een huisslak op de vlonderplank. 
 ‘Zo eentje?’ Plots voel ik dat ik gister teveel gedronken heb. 
 ‘Ja, of een naaktslak.’


Elk jaar eten we (per ongeluk) zo’n acht spinnen, dat hoor je wel eens. Een slakje erbij zou dus zomaar kunnen, al is het wat onwaarschijnlijk dat zo’n bodemkruiper de weg naar je mond vindt.
 ‘Ik denk het niet’, zeg ik. ‘At je ze gewoon zo? Huis en al?’
 Hij schudt zijn hoofd. ’We prikten ze op een stokje en hielden ze boven het kampvuur.’ ‘Zoals marshmallows.’ ‘Zoals marshmallows. Maar dan vies.’

Marco praat langzaam en nasaal, op het zeurderige af. Zijn woorden vormen samen zinnen, maar elk woord wordt als een aparte zin uitgesproken. Hij kijkt toe hoe we de vlonder voor het vakantiehuisje uit elkaar halen. 
 ’Vier schroeven tegelijk, dat gaat sneller.’
 Ik vraag hem hoe hij dat weet, van die schroeven. ‘Komt omdat ik van metaal ben’, zegt hij. Na een motorongeluk heeft hij vijf jaar in een revalidatiekliniek doorgebracht, waarbij zijn verbrijzelde botten werden vervangen door metaal. Ze hebben hem letterlijk aan elkaar geschroefd. Hij vertelt het op dezelfde langzame en monotone manier. Alsof hij een boodschappenlijstje opleest. ‘En toen maakte mijn vriendinnetje het ook nog uit.’ Zijn schouders zakken en hij stopt zijn handen terug in zijn zakken. Voor het eerst hoor ik iets van emotie in zijn stem. 
‘Ook dat nog’, stamel ik. ‘Dat was niet jouw week zeg’. 
Ik besef hoe dom ik klink, maar meer woorden heb ik even niet. 

 We werken al een een tijd in de zon. Zweetdruppeltjes trekken slakkensporen over mijn lijf. Ik doe mijn shirt uit en pak een glas water uit de kan. ‘Ha! Borsthaar!’, Marco kirt het uit, een mechanisch lachje volgt.
 Hij staat onder de schaduw van een boom, nog steeds achter het tuinhekje, en laat zijn kale, ronde buik zien. ‘Echte mannen hebben geen borsthaar.’
 ‘Nou, laat die mannenborst dan maar eens zien’, zeg ik, me luchtiger voordoend dan hoe ik me voel. 
 ‘Ik mag mijn shirt niet helemaal uittrekken’, zegt hij. ‘Dat is slecht voor het metaal.’ 
 ‘Oh, sorry.’

Er zijn best wat zoogdieren die een winterslaap houden. Beesten van grote en minder grote betekenis - beren en egels, vleermuizen en kikkers. Wij mensen zouden er ook goed voor gemaakt zijn, voor zo’n slaapje. In ieder geval dit mens.

Ik wandel onder een grijze hemel naar de supermarkt. Ergens daarboven hangt nog blauw, dat weet ik, maar soms is weten niet genoeg. Op straat vraagt een jongen of ik vulling voor zijn Vape wil kopen. Ik zeg dat ik dat niet wil. Hij is de eerste met wie ik spreek vandaag en mijn stem klinkt als een piepende fietsrem.

Met mijn mandje op wieltjes glij ik door de supermarkt als een dolende komeet in de ruimte. Ik denk aan wat iemand me deze week zei - dat de aarde niet om haar eigen as draait, maar dat het meer een soort waggeling is; heen en weer schuddend als een dikke meneer op straat. Op het moment dat de aarde bijna is uitgewaggeld, lijkt de wereld even stil te staan. Dat is zo’n beetje nu, als de dagen het kortst zijn en beren slapen. Ik passeer de fruitschap voor de tiende keer en ik vraag me af of ik in een rechte lijn ergens naar toe ga of ook haast oneindige cirkels waggel.


Meer en meer krijg ik bewondering voor mensen die van A tot Z leven; zich niks aantrekken van het seizoen maar zichzelf ergens heen sturen alsof de omstandigheden niet bestaan. Mensen die zich ondanks tegenwind op de fiets zetten, zich ondanks tegenslag de dag in katapulteren; mensen die weten wanneer ze op alert moeten en wanneer ze ontspannen mogen zijn.