#tennur

Þegar dimma tekur þykir mér gott að tæma allt loft úr lungunum, reka trýnið á mér ofan í hálf fullt Campari glasið og anda svo kröftuglega inn um nasirnar að það er sem lungun springi. Ég heyri í Ingunni ganga frá í eldhúsinu og glamrið í diskunum er sem sinfónía í mínum eyrum. Á meðan situr dóttir mín á gólfinu í brúðuleik við Samúel. Samúel er heimiliskötturinn, 5 ára gamall norskur skógarköttur með brúnan feld og með einstaklega gott þefskyn líkt og húsbóndi sinn. Svona stundir eru mín skilgreining á Hamingju. Þetta eru augnablikin sem þjóta framhjá manni líkt og fallbyssukúla og maður áttar sig ekki á hversu falleg stundin er fyrr allt í einu eru þetta gömlu góðu dagarnir.

Reglubundið líferni mitt er lykillinn að þessari lífshamingju minni. Ég borða dökkt íslenskt kjöt, syndi eins og selur og dansa vals við dóttur mína. Það sem mest er um vert er þó tannhirða mín sem vekur jafnan öfund á mannamótum. Við fyrstu skímu sólar rís ég úr rekkju og tek mér stöðu við vaskinn. Ég leyfi etanól blönduðu munnskoli að velta fram og aftur í munnholinu þar til ég skila loks fagurblárri froðu í skjannahvíta handlaugina. Á stífan tannburstann set ég kalkbætt tannkrem með bakteríudrepandi eiginleikum. Markvissar strokur fjarlægja hverja örðu sem á vegi burstans verður. Að burstun lokinni skola ég munnholið aftur með etanól bættu munnskolinu.