“If you hate waiting, raise your hand.”

Ik kreeg recent de briljante suggestie om me niet met politiek te bemoeien. Neen, waarom zou ik ook? Ikzelf doe niet aan politiek. Ik bedoel, het is niet alsof de wereld zit te wachten op "mijn" glorieuze interventie, want ik ben al druk genoeg bezig met mijn mislukte carrière als tekstschrijver! Nee, ik sta liever aan de zijlijn, zoals een professioneel bankzitter bij een voetbalwedstrijd, altijd klaar om mijn ongezouten mening te geven zonder ook maar één minuut in het veld te hebben gestaan. Mijn grootste bijdrage aan mezelf is nadenken over politiek, erover schrijven en mijn eigen opinie neerpennen. Dat is toch minstens net zo belangrijk als daadwerkelijk iets doen, toch? Daarom zijn mijn analyses en meningen uiteraard enkel voor mijzelf van wereldbelang. Ze geven me het idee dat ik iets bijdraag, ook al blijft mijn betrokkenheid strikt theoretisch. Het is alsof ik vanaf een veilige afstand commentaar geef op een gevaarlijke stunt: ik weet precies hoe het moet, maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om zelf in actie te komen. Dat zou te veel gevraagd zijn!

Dus nee, ik doe niet aan politiek. Maar wees gerust, ik heb er wél een persoonlijke opinie over. Ik schrijf het precies zoals ik het zie: met een vleugje charme, een snufje humor, een flinke scheut sarcasme. Kortom, ik ben een wandelende komedie met toetsenbord. Want we wonen nu eenmaal in een kunstenaarsdorp, waar zelfs de vissen schilderen en de vogels sonnetten zingen. En ja, schrijven is blijkbaar ook gewoon een circusact voor woordenjongleurs! En als ik dan mijn gedachten op papier zet, bereid je dan maar voor op een essay van epische proporties. Waarom? Omdat ik uiteraard geen spannender bezigheid heb gevonden dan de wereld te overladen met mijn literaire "meesterwerken". Mijn leven is duidelijk een parade van creativiteit en zinloze productiviteit, want ik heb niets beters te doen. En ik hou het lekker luchtig, want mijn politieke activiteiten bestaan vooral uit diep nadenken, schrijven om mezelf te vermaken, en mijn persoonlijke meningen op papier te zetten, alsof iemand anders dat ooit zou willen lezen! Dat is toch meer dan genoeg, toch? Het is niet alsof de wereld iets mist door mijn gebrek aan actie, behalve misschien mijn stille en discrete stem wanneer er verkiezingen zijn.

Oh ja, en dan nog iets, jij, de politicus die altijd weer die briljante, diep doordachte beslissingen neemt namens al die inwoners, ik bewonder altijd je strategische genie werkelijk! Politiek is dan ook een fascinerende wereld waar men zich volledig in kunt onderdompelen, nietwaar? Maar dan kan je er zeker van zijn dat men over u schrijft. Veelal positief, soms negatief, maar meestal gewoon om de koffie een beetje spannender te maken. Wat een verrassing! Nee, het is geen kleuterschool waar iedereen je met zachte handschoentjes behandelt. Nee, hier ben je het politieke beest waar ze over spreken en schrijven. En mag ook. Kijk, als je niet tegen kritiek kunt, had je misschien beter een mandaat opgenomen om kopjes koffie te zetten. Zo is het nu eenmaal. Stel je voor, de nerveuze politicus die niet kan slapen omdat iemand iets onaardigs op Facebook of X heeft gezegd. Wat dacht je dan? Dat ze je allemaal zouden prijzen als een of andere heilige? In deze baan krijg je geen gouden sterretjes voor deelname. Nee, je krijgt scherpe pennen, kritische blikken en soms zelfs een tomaat naar je hoofd geslingerd. Niet op de persoon, nee, maar op het politieke beest in je. Je wilde in de spotlights staan? Dan moet je ook kunnen verdragen dat je soms in diezelfde spotlights compleet de hemel wordt ingeprezen of afhankelijk wordt afgebrand. Dus, kan je er niet tegen? Tja, dan had je misschien een rustig baantje in de lokale bibliotheek moeten zoeken.