#latem

Gustave Van de Woestyne - The Blind Man (1910)

Residence VDB. 

Laat mij, als trouwe toeschouwer van het lokale politieke schouwspel in ons schilderachtige gemeente, mij nog een laatste keer buigen over de curieuze capriolen tijdens de coalitiegesprekken van onze geëerde burgemeester, Pieter. Ik zag hem daar staan tijdens die coalitiegesprekken, armen gespreid, ogen groot van ontzetting, leek als een kleuter die zijn moeder kwijt is in de supermarkt. En wie kwam daar aangesneld met een koekje en een aai over de bol? Juist, Agnes, voormalige ex-Burgemeesteres, terug van nooit weggeweest, opnieuw als een boemerang in de lokale politieke soap.

Pieter, onze vriendelijke doch ‘onverschrokken’ leider, met meer ambtstermijnen op zijn cv dan er jaren in een decennium zitten, leek plotseling misschien wel zijn politieke kompas kwijt te zijn en begon volgens mij toen op een weekdier te lijken. Hij, die al een decennia de gemeentelijke paden bewandelt, had nu plots de hulp nodig van zijn politieke moederkloek? Krijgen we hier te maken met het Oedipuscomplex in de gemeenteraad? Oh tragedie, waar is mijn discretie?

Maar wacht, was het Agnes onze politieke 'Florence Nightingale' die kwam om Pieter's wonden te verbinden tijdens de coalitiegesprekken, of zwaaide ze eerder met de scepter als een dirigente die haar orkest niet kon loslaten? De situatie schreeuwt om een satirische noot, als een opera waarin de tenor zijn tekst is vergeten en de sopraan nog een toontje hoger probeert te zingen.

Als getrouwe toeschouwers van deze dolkomische lokale politieke soap kan ik het niet helpen om het mij af te vragen: waar zijn toch die glorieuze dagen gebleven waarin daadkracht en zelfstandigheid het politieke toneel sierden? Zijn die vervangen door een bonte kabuki-voorstelling, waarin iedereen zijn masker opzet en het vooraf uitgeschreven script volgt? En kijk daar! Was Agnes de dirigente zonder orkest, die Pieter manoeuvreerde als een doorgewinterde poppenspeler die haar marionet subtiel door de nieuwste act dirigeerde? Wie zal het zeggen?

Wat moet ik nu denken over 'onze Pieter'? Een vriendelijke en sympathieke man maar waar is zijn ruggengraat gebleven? Is hij nu verworden tot de schaduwburgemeester, een politieke marionet die nog altijd danst op de melodie die Agnes speelt met haar gracieuze vingers? Dit politieke mimespel biedt mij, een eenvoudige ziel van het electoraat, een rijk palet aan twijfels omlijst met dikke lagen hilariteit. Ben ik hier soms getuige van een grootste politieke lokale klucht sinds de uitvinding van het stemhokje?

Het lijkt er voor mij alvast op dat onze lokale politieke arena is veranderd in een theater waar de schijnwerpers fel schijnen, de kostuums extravagant zijn en iedereen een rol heeft gekregen in dit onvergetelijke drama van twijfel en lachstuipen. Applaus, alstublieft, want de volgende scène is aanstaande!

Ik mag mij niet vergissen. Dit is geen tragische ondergang van een eens zo machtige politicus, maar eerder een kluchtige verhandeling over de eeuwige terugkeer van hetzelfde, lijk me. Terwijl Pieter blijkbaar stuntelde en struikelde over de 'complexe' choreografie van de coalitiegesprekken, bood Agnes blijkbaar de dramatische flair van een soapster op haar retour. Zal hij ooit uit haar schaduw treden? Of blijven we toeschouwers in een eindeloze herhaling van dezelfde oude aflevering? Applaus alstublieft want het volgende bedrijf belooft komisch te worden!

En voor de eeuwige klagers en criticasters onder ons: maak je geen zorgen, dit persoonlijk opiniestuk is doordrenkt met ironie en humor—geen bittere spot. We bevinden ons hier niet in het tragische epos van een gevallen held, maar eerder in een komedie van eindeloze déjà-vu’s, toch? Terwijl Pieter zich door de politieke arena bewoog alsof hij net een dansles had gemist—struikelend over elke stap van de coalitiepolonaise—bracht Agnes een dramatische flair alsof ze rechtstreeks uit een vergeten soap werd geplukt. De grote vraag is nu: zal hij ooit uit haar schaduw tevoorschijn komen, of zijn we gedoemd tot een eeuwige herhaling van deze oude aflevering met Agnes in de achtergrond? Wie zal het zeggen? Tromgeroffel …

Ik keerde terug van de Gentse Feesten. 's Nachts! Ja, ik weet het, dat is zo zeldzaam voor iemand van mijn leeftijd dat ze bijna een documentaire over me hadden kunnen maken. Maar wat een feest, geloof me! Ik voelde me weer even dertig... Oké, misschien vijftig.

Maar mijn avontuur eindigde niet zodra ik de Gentse binnenstad verliet. Nee hoor, het echte spektakel begon pas toen ik naar huis reed door onze gemeente, waar het leek alsof ik midden in een aflevering van "Survivor: Night Edition" was beland. De weg was zo donker dat ik mezelf bijna verdacht van nachtblindheid en elke schaduw leek een potentieel gevaar. En laat mij eerlijk zijn, ik ben niet bepaald een atleet, en mijn ogen zijn ook niet meer wat ze geweest zijn, dus de kans dat ik die 'uitdaging' zonder kleerscheuren zou overleven was kleiner dan mijn kans om weer naar een nachtfeest te gaan... of gewoon naar een feestje, eigenlijk.

Als een schim in de nacht reed ik dus door de straten van onze gemeente. En wanneer ik zeg "schim in de nacht," bedoel ik echt dat ik door de duisternis reed als een ninja zonder lantaarn. Geen enkele straatverlichting te bekennen. Het was zo donker dat zelfs Batman het zou opgeven en huilend naar huis zou gaan.

Ik herinner me nog goed hoe dit "duisternisfestival" in 2022 tijdens de Corona-periode van start ging. Het toenmalige bestuur, altijd in voor een dramatisch gebaar, vond het een goed idee om de straatverlichting tussen middernacht en 5 uur 's ochtends uit te schakelen om energiekosten te besparen. Dit zou een 'tijdelijke' maatregel zijn totdat alle straatlantaarns konden worden omgezet naar LED-verlichting. Die zogenaamde "verledding" werd grappig genoeg voorgesteld alsof we allemaal vampieren waren die geen licht nodig hebben, omdat we toch nachtdieren zouden zijn die samen met onze vleermuisvrienden in het donker kunnen zien. Het was misschien ook een geweldige manier om te verhinderen dat we te veel van onze kostbare straatstenen zouden zien, stel je voor dat we erachter zouden komen dat onze fietspaden eigenlijk wel mooi symmetrisch zijn! Maar serieus, neen, "verledding" verwijst simpelweg naar het upgraden van de openbare verlichting naar LED-lampen (lichtemitterende diodes).

Inmiddels werden veel van deze lantaarns verled, maar nu, twee jaar later na de verleddingsbeslissing, lijkt het alsof vele lichten in onze gemeente 's nachts nog steeds een winterslaap houden. Blijkbaar zijn enkel de vossen en marters dolblij met de romantische sfeer van maanlicht en sterren, maar wij, arme stervelingen, moeten maar zien hoe we zonder nachtzicht onze voordeur vinden. Het voelt alsof we figuranten zijn in een slechte horrorfilm, alleen dan zonder het spannende plot. Het enige wat ontbreekt is een dichte mist en een spookhuis op de hoek om het plaatje compleet te maken.

En ik snap het volledig, écht waar, energiekosten moeten absoluut worden getemd, alsof het woeste leeuwen zijn! Maar laten we even serieus zijn: het is bijna komisch hoeveel geld er nog steeds wordt verkwist aan de meest bizarre zaken. En ondertussen zou er geen stuiver over zijn om onze straten te verlichten met die schitterende energiesparende LED-lampjes? Maar ja, wie heeft er licht nodig als je ook spannende pikdonkere nachtwandelingen kunt maken, toch? Struikelend en stuntelend mijn weg naar huis vinden zonder mijn enkel te breken, dat zou pas echt een talent zijn. Zou LED-verlichting niet allang mijn avondlijke hindernisbaan moeten hebben verlicht?

En laten we het dan nog maar niet hebben over veiligheid. Hoe in vredesnaam verwacht het 'Buurtinformatienetwerk' dat ik ze bel als ik de dief niet eens kan zien? Misschien moeten ze een cursus "Hoe bel je hulp als je in het donker tegen een boom aanloopt" aanbieden. En verkeersveiligheid? Tja, misschien moet ik bij de aankoop van mijn volgende (elektrische) wagen ook maar meteen een nachtkijker aanschaffen. Of nog beter, een stel uilenogen. Die schijnen nogal goed te werken in het donker.

Dus daar was ik dan, 's nachts, twee jaar later na die briljante verleddingsbeslissing, rijdend door de straten van mijn gemeente. Natuurlijk, het was pikdonker, want waarom zou je straatverlichting aanzetten in een gemeente waar iedereen al praktisch nachtblind is? Ik tastte letterlijk blind door het donker, alsof ik deelnam aan een bizarre versie van 'Wie ben ik?' maar dan zonder hints. Ik moet zeggen, het maakt de autorit een stuk spannender. Wie had gedacht dat ik ooit een expert zou worden in het ontwijken van vuilnisbakken en fietsen op de weg? Misschien moet ik maar een boek schrijven: "Hoe te overleven in een gemeente zonder licht - de kunst van blindelings vertrouwen op je intuïtie en af en toe een gelukzalige vloek."

Snakken we niet allemaal naar een beetje licht op onze wegen 's nachts. We willen niet veel, alleen een klein beetje verlichting (één paal om de twee of drie?) om ons het gevoel te geven dat we niet in een of andere middeleeuwse tijd terecht zijn gekomen. Want eerlijk is eerlijk, een beetje verlichting kan een groot verschil maken in de verkeersveiligheid.

Ach ja, wie weet? Misschien heb ik het weer eens mis en overdrijf ik zoals altijd, want het is natuurlijk maar een kwestie van tijd voordat onze straten baden in het schitterende licht van sierlijke LED-lampen. Op dat moment zal ik eindelijk beseffen dat mijn pessimisme eigenlijk een verborgen talent is. Maar goed, als er dan toch een beetje licht is 's nachts in onze straten, kunnen we eindelijk zien welke marter de ongekroonde koning van de vuilnisbakken is en welke sluwe vos er met een verdwaalde kip vandoor gaat. Tot die glorieuze dag aanbreekt, wanneer mijn nachtelijke wandelingen meer betekenis krijgen dan alleen maar frisse lucht happen, of ik nog eens het "super" idee krijg om 's nachts naar een uitje te gaan, bewapen ik mezelf met een zaklamp. Of nog beter, ik train een team van vuurvliegjes om in formatie te vliegen en me als een glinsterende escorte veilig over de donkere paden naar mijn voordeur te loodsen. Want ja, waarom niet?