#tek teker

26 AHK 219 plakalı Bajaj Pulsar NS200 UG marka, kırmızı renkli motosikletin sürücüsü, Atatürk Bulvarı üzerinde bulunan Shell benzin istasyonu çıkışında, stadyum istikametine doğru seyir halindeyken tek teker yaptı. Tehlikeli hareket bununla da sınırlı kalmadı. Sürücü, ilerleyen metrelerde araçların arasından geçerek makas attı. Yoğun trafikte yapılan bu kontrolsüz ve sorumsuz sürüş, hem sürücünün…

26 AHK 219 plakalı Bajaj Pulsar NS200 UG marka, kırmızı renkli motosikletin sürücüsü, Atatürk Bulvarı üzerinde bulunan Shell benzin istasyonu çıkışında, stadyum istikametine doğru seyir halindeyken tek teker yaptı. Tehlikeli hareket bununla da sınırlı kalmadı. Sürücü, ilerleyen metrelerde araçların arasından geçerek makas attı. Yoğun trafikte yapılan bu kontrolsüz ve sorumsuz sürüş, hem sürücünün…

İlk bisikletimi hatırlıyorum. Dedem Ankara'daki evimize Pinokyo marka bir bisiklet getirmişti ve salonun ortasına koymuştu. Bütün akşam tekerlerine, frenlerine ve çarklarına bakmıştım. Müthişti.

Yıllarca bisiklet kullanmama rağmen müthiş akrobatik hareketlerin hiçbirini yapamadım. Tek tekerde yada ince bir borunun üzerinden gitmek, ön teker üzerinde durmak. Bunlar başka şeylerdi. Bir keresinde borunun üzerinden gitmeye çalışmıştım ve düşmüştüm. Canımın bu kadar yanabileceğini hayal etmezdim.

Geçtiğimiz cuma akşamıydı. Bisikletle Tütünçiftlikteki arkadaşımın evinin önüne gittim. Onu beklerken tek teker yapmaya yani arka tekerimin üzerinde durmaya çalıştım. Sürekli öne yığılıyordum. Sonra bir an için neden beceremediğimi ve hep aynı sonla karşılaştığımı düşündüm.

Birinci viteste güçlü bir şekilde pedala basıyorum, direksiyonu kendime çekiyorum, ön teker yerden kesiliyor ama bir anda olduğu gibi yere iniyordum. Ve şunu farkettim; korkuyordum. Geri düşmekten korkuyordum. Bunun üzerine gittim. Pedala gücü verdiğim an kendimi geri attım. Ön teker tam olarak istediğim gibi yerden yükselmişti. Birkaç kere bisiklet altımdan kaçtı ama iki ayağımın üstüne indim hep. Düşmedim.

Düşmüyordum, dengede de kalmalıydım. Neden dengede kalamıyordum? Farkettim ki iki elimle de direksiyonu çok sıkıyordum. Çok sıkarsam daha çok kontrol ederim gibi bir hisle yapıyordum. Dengede kalmak için direksiyonu sıkmanın sadece beni yorduğunu anladım. Çünkü olay tamamen ağırlık merkezinde kalabilmekteydi. Böylece direksiyonu sadece çok hafif tutmaya başladım. Ayrıca pedala, ya çok fazla ya da az yükleniyordum. Oysa sadece gerektiği kadar yüklenmeliydim.

Dengede kalmaya çalışırken basit bir fizik çalışıyordu sadece. O zamana kadarki korkularım, alışkanlıklarım ve kurallarım yerine, onun kurallarına bırakmalıydım kendimi. Biraz pratik, aslında bolca pratikten sonra tek teker bisiklet sürmenin çokta zor olmadığını görmüş oldum. 

Bunlar hayatla çok bağlantılı şeyler. Mesela, bisiklette kendini geri atamama korkusunun benzeri birisine açılırken, işten istifa ederken, pazarlık yaparken, derse katılmak isterken vs gibi herhangi bir yerde çıkabilir. Bir hareketle aşılabilecek şeyler, senelerce sırtınızda yük olabilir. Dengede tutmak için sımsıkı tuttuğunuz direksiyon, bir insan ilişkisi olabilir, bir alışkanlığınız veya bir düşünceniz olabilir, yorulduğunuzu ancak bıraktığınızda anlarsınız. Pedala usülünce basmak, üslubunuzu temsil eder. Mesela az konuşursanız, hakkınız yenebilir, çok konuşursanız saygınlığınız azalabilir, yeterince ve düzgün konuşursanız bir çok şeyi elde edebilirsiniz. Kendi kurallarınızla değil, onun kurallarıyla bisikleti sürmeye de empati diyoruz. "ben bu şekilde kullanmak istiyorum” dan çıkıp “sen nasıl kullanılmak istiyorsun”a geçiş. Anlayış. Ve bolca pratik, korkuyu yenmek için, geride tutan alışkanlıkları tespit etmek için, o alışkanlıkları değiştirmek için, yoran şeyleri bırakmak için, üslubu düzeltmek için, empati yapmak için bolca pratik. 

Tek teker bisiklet. Bu yazıyı çok uzun zaman önce yazıp Taslaklara kaydetmişim. Okurken benim için anlamlı olduğunu farkettim, umarım sizin için de anlamlı olmuştur. Olmadıysa, Bir Yaz Gecesi Rüyası adlı tiyatronun son sözlerini paylaşıyorum sizin için;