El Método actoral según Pere Portabella
LucÃa: ¿Com va ser el treball amb els actors i les models? ¿Els donaves instruccions?
Pere Portabella: SÃ, de primer no els explicava res, i segon, que miressin aquÃ. Punto. Si no, és fatal.
seen from France
seen from Argentina
seen from China

seen from Belgium
seen from Burkina Faso

seen from Belgium
seen from China

seen from China
seen from Romania
seen from United States
seen from United States
seen from China
seen from China
seen from Belarus
seen from Argentina
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Russia
seen from United States
El Método actoral según Pere Portabella
LucÃa: ¿Com va ser el treball amb els actors i les models? ¿Els donaves instruccions?
Pere Portabella: SÃ, de primer no els explicava res, i segon, que miressin aquÃ. Punto. Si no, és fatal.

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
And I'm not sorry (I'm not sorry) It's human nature (it's human nature) And I'm not sorry (I'm not sorry) I'm not your bitch don't hang your shit on me (it's human nature)
O, como mi querido amigo Rubén dijo al reinventar la letra:
"Y no lo siento/ Me suda er coño".
What's the worst thing that could happen to you? Take a chance tonight and try something new. You're getting boring. You're all so boring, and I don't recognize the zombie you're turning 'to. Don't worry cause tonight I got you. You can take a seat, do what you normally do. I'm about to let you see. This is what'll happen if you ain't giving your girl what she needs. Leave you, move on To a perfect stranger You talk I walk Wanna feel the danger See me with him and it's turnin' you on Got me saying getting me back it'd be another song Get outta my way Got no more to say He's takin' your place Get outta my way Way outta my way Got no more to say He's takin' your place Get outta my way
Sentir et oser le faire.
Fernand Léger parece estar hablándome.
Vaya.
Le mystère Koumiko (1965)
Marker on his first trip to Japan. A young Japanese woman who studies French.
So beautiful.
And tonight I just met Koumiko in person, a shy, charming lady.
This is basically why I came to Paris. To have nights like this one. To recollect experiences and to learn in respectful silence.
In memoriam Chris Marker

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Men look at women. Women watch themselves being looked at.
Hace años que conozco esa frase de John Berger. Hace aún más años que me gusta el cine. Y llevo como mÃnimo el mismo tiempo preguntándome por qué sigue habiendo tan pocas mujeres cineastas. O mejor dicho, por qué tan pocas mujeres cineastas gozan de la misma fama y visibilidad y respeto que los hombres que hacen cine.Â
Y entonces pienso en el tiempo que yo llevo haciendo vÃdeos, que son apenas unos meses. Y me doy cuenta de que lo que más me gusta filmar es a mis amigos: hombres. En esto influye el hecho de que prácticamente ya no tengo amigas, y las que me quedan están lejos o muy ocupadas. Pero vayamos al quid: lo que más me gusta es filmar a los hombres que me rodean. A los que quiero, los que me fascinan o los que me llaman mÃnimamente la atención. A lo mejor simplemente deberÃa admitir el puro y simple hecho de que me encantan los hombres y que por eso me gusta filmarlos. No encontramos escandalosa tal afirmación si un hombre la hace sobre las mujeres.Â
La imagen de la mujer está gastada. Ha sido manipulada, deformada, sublimada, sacralizada, pisoteada, utilizada, idealizada, demonizada durante mucho tiempo. La del hombre también, esto no es un discurso "feminazi", aunque probablemente sà feminista en el sentido menos "enfadado" del término. Sólo estoy constatando una percepción mÃa. Ambas imágenes no han sido tratadas de la misma manera, creo que eso es evidente. Lo que dice Berger tiene plena vigencia: la mayorÃa de mujeres, por muy modernas que seamos, seguimos "mirándonos a nosotras mismas", pendientes de nuestra propia imagen ante los demás. La diferencia es que ya no existe un único canon válido de belleza femenina. Pero el hecho es que en gran parte seguimos estando demasiado pendientes de nuestra imagen. (Y muchos hombres, heteros o gays o bi, que empiezan a hacer lo mismo!). No es terrible admitirlo: es el primer paso para intentar cambiarlo.Â
SerÃa un alivio desviar la mirada, revertirla. Dejemos descansar a la imagen de la mujer. Todos hemos conseguido empezar a admirarla tal como es. No conozco a ningún hombre con más de dos dedos de frente (lo sé, no abundan, como tampoco abundan las mujeres inteligentes, asà que dejemos esa cuestión a un lado) que prefiera el tacto de las tetas operadas al de unos pechos blanditos y naturales, por dar un ejemplo.Â
Desde hace 4 o 5 años estudio historia del arte. Que es como decir que desde hace 4 o 5 años no hago más que ver, a diario, una cantidad ingente de imágenes de la mujer. Pintadas, esculpidas, dibujadas o filmadas por hombres (con permiso de Artemisia Gentileschi o Marina Abramovic). Estoy saturada. No he conseguido aprender más sobre la mujer viéndola una y otra vez como un objeto. Ni siquiera cuando me he detenido con tanto esmero y pasión como he hecho con mi adorado Delacroix. Si hay algo que he aprendido con los estudios post-coloniales, es que mediante una imagen sólo averiguarás cosas acerca del que la creó. No sobre el objeto representado.Â
Odio tener que seguir expresándome con el discurso binario de hombre-mujer, porque supone simplificar excesivamente la realidad. Pero también hay que asumir esto: son los patrones con los que hemos mirado el mundo desde hace mucho, muchÃsimo tiempo. Para diluir los lÃmites, hay que empezar dándole la vuelta a las normas.Â
Si las mujeres queremos aprender sobre nosotras mismas o aportar algo nuevo, tendremos que coger nosotras el pincel, la cámara, el teclado del ordenador, un instrumento de música o nuestro propio cuerpo.Y ya hay muchas que lo han hecho, incluso cuando era difÃcil y peligroso, y por supuesto lo siguen haciendo. (Oh, Dios mÃo, estoy a dos pasos de decir FREE PUSSY RIOT). No quiero que se me malinterprete: no digo que lo que una mujer tenga que decir sea interesante sólo porque ella sea una mujer (de hecho suelo criticar la autocomplacencia de mujeres creativas que se creen blindadas contra las crÃticas sólo por el hecho de estar dando voz a un colectivo históricamente sometido). Digo que el hecho en sà de que las mujeres tomen la palabra es interesante.Â
Y obviamente yo quiero que siga habiendo hombres creadores. Mis artistas favoritos en todos los campos son hombres extraordinarios que han cambiado mi visión del mundo, que me han emocionado y me han hecho cuestionarme las ideas preestablecidas. La lista es larga.  Siempre, siempre me interesará lo que un hombre tenga que decirme sobre la realidad. Mis mejores amigos, por circunstancias o por elección, son en su gran mayorÃa hombres.Â
Y ahà es donde yo querÃa llegar: ya he dicho que me gusta mucho filmar a los hombres. A las mujeres también. Creo que tiene un punto de novedad que una mujer se preocupe de analizar, de retratar, de diseccionar a los hombres. La mayorÃa se dejan. A otros les incomoda. En cualquier caso, es muy divertido, y enriquecedor. Veremos qué sale de esto.
Songs of Leonard Cohen/ Songs from a room/ Songs of love and hate/ The essential Leonard Cohen
De Leonard Cohen como preludio. Farsa en tres actos.Â
Acte premier: 2007, interior, dÃa. Intro: Verano, JardÃn Botánico, escalofrÃos por el cuello. Puente (de Brooklyn, en este caso): trenes aburridos en Boston, lluvia fundiendo las luces de Times Square (asco y dolor de cabeza en el McDonalds, esperanzas frente al rÃo). El conjunto es (en general) poco original y más si se lo mira desde más adelante, desde el otro lado de la barrera del cinismo. Protagonista: una amalgama de ideales gastados y por gastar, inseguridades, prejuicios, desvÃos, anticipación, deseos inexplicables, emociones inestables, sed de poesÃa. (Una adolescente, quoi). Estribillo: And you want to travel with her/ And you want to travel blind/ And you know that she will trust you/ For you've touched her perfect body with your mind...
Acte second: 2010, exterior, noche. Intro: primavera, precipitación, decepciones, Oscar Wilde, and so on. Puente: fin de verano, calor como un caramelo en la mano de un bebé. Protagonista: Nancy, un paquete de Lucky Strike, lluvia intermitente, la ironÃa como defensa o como salvación. Sin estribillo. Â
Acte troisième: 2012, interior, noche. Alguien tira del otro cabito de la cuerda. Mariquitas en negativo estallando contra las paredes. Estribillo: (...) tonight will be fine, will be fine, will be fine, will be fine for a while.Â
Conversaciones transeuropeas plagadas de buena música, o "Pues no está tan mal este verano".Â