Όταν ήμουν 10 χρονών ράγισα το κόκαλο του δεξιού μου ποδιού, στον αστράγαλο, και χρειάστηκε να βάλω γύψο για έναν μήνα.
Έτρεχα στις σκάλες της πολυκατοικίας που μένω για να δω την γιαγιά μου που μένει στο ισόγειο ενώ εγώ μένω στον 2ο όροφο. Έτσι όπως ήμουν στο 3ο σκαλί από το τέλος κάπως έμπλεξα τα πόδια και ουσιαστικά ήταν σαν να "έκατσα" με τον πισινό μου πάνω στον αστράγαλό μου ο οποίος ήταν πάνω ακριβώς στην εξωτερική μεριά του σκαλιού.
Δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς που εννοώ.
Όπως και να έχει, τον γύψο τον κράτησα έναν μήνα, ήταν Πάσχα τότε και θυμάμαι πως όλοι είχαν πάει στην Ανάσταση εκτός από την θεία μου που είχε μείνει να με προσέχει εάν χρειαστώ το οτιδήποτε.
Αφού πέρασε ο μισός μήνας χωρίς να πονάω ιδιαίτερα, πέρα από κάποιες ενοχλήσεις, το πόδι μου άρχισε να με πονάει λίγο πιο πάνω από την φτέρνα. Πονουσα αρκετά για τον επόμενο μισό μήνα.
Όταν πήγα στο νοσοκομείο για να βγάλω τον γύψο είδαμε πως ο γύψος είχε δημιουργήσει μια πληγή λίγο πιο πάνω από την φτερά του ποδιού μου. Μετά από λίγο καιρό επουλωθηκε και η πληγή.
Πριν από 3 ημέρες περίπου, την 5 μέρα του 2019 ημέρα Σάββατο, είχα ρυθμική το μεσημέρι. Ενθουσιασμένη που θα χορέψω λοιπόν, πήγα εκεί.
30 περίπου λεπτά πριν σχολάσουμε, όπως χόρευα, ενώ είχα σηκωθεί στις μήτες πήγα να κάνω ένα βήμα μπροστά (και γρήγορο βήμα καθώς κατά κάποιο τρόπο έπρεπε να τρέξω) και γύρισε το δεξί μου πόδι βγάζοντας ένα αρκετά δυνατό ήχο, τον οποίο ήχο λόγω της μουσική μόνο εγώ άκουσα και έπεσα κάτω ενώ τα κορίτσια συνέχιζαν το χορευτικό.
Η δασκάλα μου με είδε και αφού σταμάτησε την μουσική με ρώτησε αν είμαι καλά, εγώ απλά την κοιτούσα. Ένιωθα έναν πολύ έντονο πόνο, στο στήθος πιο πολύ, αλλά δεν το έδειχνα τόσο πολύ καθώς ήξερα το ποσό πολύ θα ανησυχούσα την δασκάλα μου. Σαν παιδιά της μας έχει όλους και όταν παθαίνουμε κάτι ταράζεται πολύ.
Μου έβαλε πάγο, μου έβαλε το πόδι σε νερό, μου έβαλε μια αλοιφή και γενικά με βοήθησε πολύ ώστε να μην πονάω τόσο.
Ο πόνος άρχισε να υποχωρεί αλλά δεν έφυγε όλος.
Το ίδιο επαναλήφθηκε και στο σπίτι με σκοπό την καλυτέρευση του ποδιού μου.
Την επόμενη μέρα πονουσα λίγο περισσότερο και είπαμε να πάμε στο νοσοκομείο για να δούμε αν έχω κάτι σοβαρό.
Πήγαμε, με είδαν και παρόλο που είπαν πως επειδή δεν πονούσα στο κόκαλο, αλλά γύρω από αυτό, είναι στραμπούλιγμα πρώτου βαθμού (ή κάτι παρόμοιο), πήγα και έκανα ακτινογραφία για να είναι σίγουροι.
"Λοιπόν, επειδή δεν ξέρουμε αν αυτό που φαίνεται στην ακτινογραφία είναι απο το στραμπούλιγμα ή αν παίζει ρόλο και το προηγούμενο χτύπημα που είχε στο ίδιο πόδι, θα του συμπεριφερθουμε σαν να μην έχει σχέση με το προηγούμενο ατύχημα"
Ήταν τα λόγια του γιατρού και άρχισε να δένει το πόδι μου, μέχρι λίγο πιο κάτω από το γόνατο, με ναρθικα. Μόλις το τύλιξε έβαλε και από αυτά τα πράγματα που τα βρέχεις και δημιουργείται ο γύψος και τα πρόσθεσαι από την πίσω μεριά του ποδιού μου και από την πλάγια που ήταν το κόκαλο.
"Θα το κρατήσει για δυο εβδομάδες και μετά θα μου την ξαναφερέται να την δω"
"Είναι κάτι σοβαρό;" Ρώτησε ο πατέρας μου τον γιατρό.
"Δεν φαίνεται ξεκάθαρα στην ακτινογραφία αν αυτο εδώ (δείχνει κάτι στην ακτινογραφία) είναι εξαιτίας του στραμπουλίγματος. Αν όταν βγάλει τον γύψο πονάει ακόμα όταν κάνει ρυθμική ή αν το μέρος που την πονάει μια πρήζεται και μια ξεπρήζεται τότε πρέπει να την ξαναφέρεται για να το ψάξουμε σε βάθος γιατί μπορεί να είναι κάτι σοβαρό. Θα της κάνουμε μαγνητική και αν δούμε πως το κόκκαλό της έχει ξεφλουδίσει σαν τσόφλι αυγού (έτσι είχε πει🤷♀️) τότε ίσως χρειαστεί γύψο για έναν μήνα ή στην χειρότερη περίπτωση ακόμα και χειρουργείο" Ήταν τα λόγια του γιατρού και αφού με πήγε ο μπαμπάς μου στο αυτοκίνητο έβαλε μπρος και φύγαμε.
Και να 'μαι τώρα εγώ εδώ, σπίτι μου, να προσπαθώ να κοιμηθώ με τον γύψο-ναρθικα στο πόδι.
Το μόνο που σκεφτόμουν και σκέφτομαι τώρα είναι το τι θα γίνει αν είναι κάτι σοβαρό;
Δεν θα ξανά νιώσω αυτήν την ελευθερία που νιώθει κάνεις όταν χορεύει;
Δεν μπορώ να το κάνω αυτό!
Ο χορός είναι κάτι που αγαπάω, έχει γίνει μέρος της ζωής μου, είναι η ζωή μου, δεν μπορώ απλά να σταματήσω.
Συνολικά στην ρυθμική, στο τμήμα μου, είμαστε 11 παιδιά, 10 κορίτσια και ένα αγόρι. Αν και είναι ο 4ος χρόνος μου εδώ τα περισσότερα κορίτσια τα ξέρω από πολύ πιο παλιά καθώς πηγαίναμε και πάμε μαζί σχολεία και με τα άλλα έχω δεθεί πολύ.
Την ημέρα που έγινε το ατύχημα, έλειπαν τα 3 παιδιά και ανάμεσα σε αυτά ήταν και το αγόρι, το αγόρι μάλιστα από πέρυσι ήταν μαζί μας αλλά κάποια κορίτσια τον ήξεραν από πιο πάλι γιατί είναι δίδυμος αδελφός μιας κοπέλας στην ομάδα μας.
Μόλις το έμαθαν λοιπόν τα 3 παιδιά που έλειπαν, σοκαρίστηκαν και φάνηκε πως ανησύχησαν.
Εγώ είμαι γενικά άνθρωπος αρκετά απαισιόδοξος και σκέφτομαι τις περισσότερες φορές αρνητικά. Έτσι και τώρα με το πόδι, σκέφτομαι τι θα γίνει αν τελικά είναι σοβαρό.
Όσο τα σκέφτομαι αυτά βουρκώνω. Γιατί απλά δεν μπορώ να σκεφτώ πως ίσως πρέπει να παρατήσω τον χορό.
Μου έστειλε μήνυμα το αγόρι της ομάδας για να δει πως πάει το πόδι μου και του τα είπα.
"Να αναρρώσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται σου εύχομαι και να ξαναπατήσεις στον τάπητα της ρυθμικής"
Ήταν η ευχή του και αυτό που με έκανε να συγκινηθώ.
Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν περίμενα από όλους αυτούς τέτοια μεγάλη υποστήριξη και τόσο μεγάλη ανησυχία.
Εννοώ, οκ του περισσότερους του ξέρω από το δημοτικό και τώρα είμαι α λυκείου αλλά και πάλι, δεν περίμενα να ανησυχήσουν τόσο.
Τους ένοιαζε περισσότερο το να γίνω εγώ καλά για να συνεχίσω τον χορό πάρα για να τελειώσουμε την χορογραφία.
Και απλά όλο αυτό είναι τόσο συγκινητικό που έβαλα τα κλάματα.
Είναι αρκετά μεγάλη η ιστορία αλλά την έγραψα γιατί ήθελα κάπου να πω τις σκέψεις μου, τα συναισθήματα μου. Ίσως το προσπεράσετε γιατί είναι αρκετά μεγάλο κείμενο αλλά εγώ ήθελα να τα πω.
Και να πω το ποσό πολύ τους αγαπώ❤️
