Madilim na langit ang bumungad sa akin.

Tila ba'y may dala-dala itong mabigat na damdamin.

Kasabay ng pagdilim ng langit, mga mata ko'y unti-unting napupuno ng luha at lumalabo ang paningin.

Isa, dalawa, tatlo.

Umuulan nanaman.

Kasabay ng pag-agos ng ulan sa aking mukha,

Ay ang aking mga luhang dumadaloy galing sa aking mga mata.

Kasabay din ng mga kulog ng langit

Ay ang pagsigaw ng damdamin kong puno ng lungkot at pangamba.

Umuulan nanaman.

Kailan ba titigil ang pagbagsak ng ulan?

Upang ang pagtulo ng mga luha sa aking mata'y tuluyan nang wakasan.

Kailan ba titigil ang pagkulog ng langit at pagdilim ng mga ulap?

Upang maramdaman na ang ligayang laging hinahanap.

Isn’t it weird how all humans have experienced struggles?

Yet there are some people who endured them and there are ones who cry from pain.

How do they do it?

How do they feel hurt and then the next day they seem fine like nothing happened at all?

Do they have superpowers? To make tears into smiles?

Or are they just pretending?

Laughing off their problems as if they’re not broken inside

There are also people who keep on enduring the pain. They can’t get out.

It seems like they’re living in a storm. They’re stuck.

But they have no choice but to try to escape. They make efforts on becoming a better person. Maybe no one can see, but they know they try.

Isn’t painful? To be stuck?

No matter how they try they keep coming back.

—written: Oct. 19, 2019 12:44am | thedauntlessdiairies

Isa lamang ang gusto kong sabihin, kundi salamat sa iyong padating. Walang ibang maibibigkas ang aking bibig bukod sa kagalakan habang nasa iyong piling. Hindi inaasahan ang iyong pagsilip sa pusong naliligaw, Ni hindi rin napaghandaan ang gusto mong maging kapiling ako araw-araw.

Isa lamang din ang aking hiling, kundi sana'y iba ka sa mga dumating. May takot sa puso na baka ika'y lumisan din— kagaya ng nakalipas na ang puso ko'y ginulo't ginising. Pinapanalangin ko'ng hindi panghihinayang ang madama, Sa oras na ginugol ko at tiwalang binuo ko kasama ka.

Nanalanging, na kahit may danasing hirap man ay piliin ang pag-unawa. At sa mga araw na tayo'y tumatawa, sana'y isipin natin ang pagpapasalamat sa Kanya.

Sa pag-aantay ko sa muling pagsikat ng araw Huwag naman sanang mawalan ng pag-asa Kung matagal man ang pagdungaw ng mga ilaw Mabagal man ngunit paalalahanan ang sarili't wag mainip Sapagkat hindi man ngayon— Pero nakakasigurado'y kasiyahan at kapayapaan ay muling sisilip

Kapag nakasara na ang mga ilaw, At wala na ang sinag ng araw. Sabay kong ipipikit ang aking mga mata, At hayaang dumaloy sa aking mukha ang mga luha. Hihiling na ang mundo'y sana'y mas mabait sa akin. Bawat kahilingan ko'y sana'y tuparin. Kalungkutan sana'y mapawi. Bawat sakit sa puso't isip ay maisantabi.

Sana malaman mo Na mula noong kinausap mo ako, Bitbit mo'y mabangong bulaklak Salita galing sa labi mo'y dapat ay ikagagalak. Ngunit bakit napunta sa puntong ganito? Mga paru-paro sa tiyan ay napalitan ng sakit; parang may kumukulo. Pangungumusta sa araw-araw Naging pag-uusap na lumulubog lumilitaw. Sana alam mo ang pinasok mo, Hindi ito madali. Hindi lang nararamdaman ang 'yong ginulo. Kundi rin oras na ginugol ko sa'yo.

Agam-agam.

Parang bulang naglaho.

Kay bilis ng panahon, Parang bulang naglaho, presensya mo'y 'di na matunton. Ni hindi man lang nadagdagan pa ng araw. Mga sandaling pakiramdam ang oras ay 'di nagalaw. Mali bang maramdaman, Na hanapin ka kahit wala namang pangakong laman. Dahil mga salitang binitawan mo, Nagbigay atensyon na dating hinahanap-hanap ko. Mali rin bang maramdaman, Na paniwalaan ang banggit mo'y pahinga dahil may sariling laban. Marahil ay alam ko ang pakiramdam, Kapag ang sarili'y maraming agam-agam. Pero nandito pa rin ako. Hindi pa agad uusad kahit sabi ng iba'y itigil na at baka ako ang talo. Pero ano'ng magagawa kung mabagal maglakad papalayo, Sa maikling oras na pakiramdam ko'ng may kasama ako.