#tagalogpost

Ilan beses pa ba dapat maulit para masanay ka na

Pagod na ako, pagod na ako sa paulit-ulit na mga pangyayari

Mga nararamdaman na di naman dapat maramdaman

Masama bang makaramdam ng konting kilig sa taong napapalapit na sayo

O baka ikaw lang itong may iba nang pakay sa pagkakaibigan niyo

Dapat maramdaman mo din kung alam mong may pagtingin din siya sayo

Kung wala, dapat sanay ka na, na ikaw lang tong magaling sa imahinasyon

Sa imahinasyon inaasahan mo na “baka ikaw na nga ang hinihintay ko”

Pero mali ka, hangga’t wala siyang paparamdam, wala ka dapat maramdaman.

Dapat sanay ka na sa mga maging ganitong sitwasyon.

Dapat sanay ka na sa mga tipong “friendzone”

Ngunit, gusto mo maramdaman ito dahil sa napapagod mo nang nag-iisang puso.

Pagod ka na na ganito na lang palagi ang nararamdaman dahil sa matagal ka nang mag-isa.

Pagod ka na na walang nararamdaman.

Namimiss mong kiligin, Namimiss mong mag-mahal, Namimiss mo ang may kasama sa kalungkutan at kasiyahan mo.

Mga damdamin na naramdam dahil sa unang pag-ibig, ngunit nabigo.

At ngayon na kaya mo nang mag-mahal ulit, saka ka naman laging napag-iiwanan O di kaya'y pinanghihinayanganan

Ilan beses mong sinasabi sa sarili mo na sanay ka na.. Ngunit sa totoo lang, hindi pa din.

Konting kibo lang, Konting matatamis na salita lang Mula sa kanyang labi nahuhulog ka na

Akala mo sanay ka na, Pero hindi pa din.

Sapagkat ang puso ay hindi natuturuan.

Tao ka lang naman, marunong mag-mahal at masaktan.

Tama na, dapat sanay ka na sa laro ng iyong isipan Para hindi mo na malito ang sarili mo kung puso ba o utak ang may pakana sa nararamdaman mo.

Lahat ng mga taong totoong minahal ko mas piniling isantabi at iwan ako. Sa mga sitwasyong nagiisa ako, duon dumadami at patuloy na nadadagdagan ang mga tanong sa isip ko.

"Baka mali yung paraan ko kung paano ko sila mahalin?"

"Sobrang nakakasakal ugali ko?"

"Ano kayang kulang sa akin?"

"Hindi ko ba sila kahit kailan totoong napasaya? Kaya kami palaging nagaaway?"

"Siguro hindi ako karapatdapat bigyan ng ganung klase ng pagmamahal kasi hindi ako deserving na makatanggap ng ganun?"

"Ano kayang gusto niya? Para sumaya naman siya.."

"Ako siguro mismo yung mali?"

Pagod na akong umiyak. Walang pinipiling oras yung pagtulo ng luha ko. Sa bawat lugar na may ala-ala ka, sa bawat oras na sumasagi ka sa isip ko, sa bawat pagkakataon na namimiss kita sa tabi ko, bigla nalang tutulo yung mga luhang pilit kong wag ipakita sa iba.

Pagod na akong magtanong. Sa sobrang bilis ng pangyayari, hindi ko alam kung san maguumpisang hanapin ulit ang sarili ko. Kasabay no'n ang mga tanong na bumabagabag sa isip ko. Saan ako nagkulang? Bakit ako iniwan? Bakit nangyari sakin to? Ano ba ang mali sakin? Mahirap ba akong mahalin? Pati self-worth ko, hindi ko na makita. Simula nung minahal kita, ikaw na yung naging priority ko. Madami akong doubts dahil na din sa past mo, pero mas nagtiwala ako sayo. Minahal kita kahit mahirap, kasi alam ko na yun ang kelangan mo. Kelangan mo ng taong iintindi sayo, ng taong magpaparamdam sayo na worth it kang mahalin kasi deserve mo maging masaya.

Pagod na akong magmakaawa. Nakakapagod na maghabol, nakakapanghina na manlimos ng oras at pagmamahal sayo. Hindi ka naman ganun dati. Kitang kita ko kung pano ka nagbago. Yung mabibilis mong reply at halos dalawang oras nating pag uusap, naging puro late replies na at missed call. Okay lang. Baka nakakaistorbo ako. Baka gusto mo lang matulog or baka nalowbatt lang yung phone mo. Baka busy ka lang, mahal...... Busy ka nga, busy sa iba.

Pagod na akong masaktan. Sana inaya mo nalang ako ng suntukan, hindi sana ganito na halos patayin ko na yung sarili ko sa sobrang galit ko. Wala akong ibang sinisisi kundi yung sarili ko. Hindi naman aabot sa ganitong point kung naging mas matalino ako. Masyado lang akong nagmahal, nalimutan ko na special din ako. Naisantabi ko yung sarili ko. Kaya nung naiwan akong mag isa, wala akong mabalikan, kasi wala naman akong itinira.

Nakilala kita nang biglaan.

Nagkausap, nagkamustahan.

Isang app lang ang naging daan,

Para sa ating dalawa'y halos may mamagitan.

Saulo ko pa ang araw, oras, pati ang pakiramdam,

Kung pano ako tumili at tumalon sa higaan.

Napakababaw nga lang ng dahilan,

Ni hindi nga kita kilala ng lubusan.

Hindi ko sinasadya pero mapilit ang puso.

Hindi alintana ang saklap ng katotohanan.

Masyado akong nadala at naghangad ng istorya

Lubos akong umasa na ikaw na, sana.

Lumipas ang araw na lagi akong masaya.

Paggising ay ikaw agad ang kinakamusta.

Hindi makatulog ng maayos, puyat madalas.

Pero okay lang, basta para sayo'y may oras.

Pero bakit gano'n, bakit parang may nagbago,

Yung isang reply mo'y inaabot na ng ilang minuto.

Noong una'y wala lang, baka naman busy ka,

Nakakatawa, busy ka nga, busy sa iba.

Matapang ako, kaya ko namang mag isa.

Pero bakit nagkakaganito ako, parang nauupos na kandila.

Pampalipas oras lang ba ako, para lang may mapagkaabalahan ka?

Pansamantala lang ba ako, libangan habang hinihintay siya?

Sana naglaro ka nalang sa arcade, o kaya sa psp mo.

Sana nag aya ka na lang magbasketball kasama tropa mo.

Sana nanood ka nalang ng bagong download mong pelikula,

Sana kumain ka nalang habang wala kang ginagawa.

Bakit kelangan mo akong idamay, bakit ako?

Bakit ang tanga ko, ang bilis kong nahulog sayo.

Bakit ayaw tumigil ng luha ko, pag binabasa ko yung mga messages mo,

Bakit kahit murahin kita, babalik pa din sa katotohanang nahulog na ako.

Ang sakit pala pag sobra kang umasa,

Ang lupit naman ng tadhana, ikaw pa yung nakilala.

Ang tanga ko ata, bakit di pa rin ako lumalayo,