#tadaprojects

5 mei 2016

Nou, alles? Gelukkig is er nog veel moois over om te zien in de tentoonstelling 'De beuk erin 'in Amersfoort. Geïnspireerd door de uitspraak van Mondriaan zelf “Ik denk dat het destructieve element te veel wordt verwaarloosd in de kunst” zijn TADA kunstenaars aan de slag gegaan met hun abstracte werken.

Dat levert een zeer gevarieerde en kleurrijke tentoonstelling op. In de blog leg ik bij de werken de verbinding met het thema van de tentoonstelling. Dat is duidelijk een achteraf beschouwing die niet nodig is om 'gewoon' te genieten.

De aanleiding om te gaan was voor mij vooral dat ik werk van Jasper van der Graaf wel eens 'in het echt' wilde zien. Maar ook was ik nog nooit in het Mondriaanhuis geweest. Genoeg reden dus om op bezoek te gaan.

De tentoonstelling bevindt zich op de eerste verdieping van het Mondriaanhuis. Op de begane grond wordt vooral aandacht besteed aan Mondriaan en zijn geschiedenis.

De trap opkomend werd ik direct op het verkeerde been gezet door werk van Christian Gode. Hij had houten muurdelen verzaagd en zo nieuw ruimtes gecreëerd.

Eerlijk gezegd irriteerde het werk me een beetje.  Hoe ik ook probeerde er voor of bij te gaan staan, ik kreeg er maar geen grip op. Ik miste een totaaloverzicht; ik werd telkens afgesloten. Hoe kun je je verhouden tot het werk als je telkens maar een een klein stukje ziet? Goed werk dus ;-)

Verder lopend werd ik blij verrast door 3 grote schilderwerken en een bewegende vlag in een min of meer afgesloten ruimte.

De schilderijen waren in drie primaire kleuren rood, geel & blauw en leken wel geschuurd te zijn. Later begreep ik dat Klaas Kloosterboer inderdaad met schuurpapier zijn eerst geschilderde werken te lijf gaat . Dat gaf een mooie, ruwe, vervaagde kleur die toch primair bleef. Als bewegend element heeft Klaas een vlag van gele stof laten ronddraaien in de ruimte waar de 3 schilderijen hangen. Tijdens het ronddraaien versplinterde die vlag telkens je blik op de 3 werken. Je moest je steeds verplaatsen om de schilderijen een beetje op afstand te kunnen zien, of met andere woorden, om rustig te kunnen kijken moest je echt dichtbij de schilderijen gaan staan. Als je ze dan bekeek werd het destructieve detail direct duidelijk.

Een meer open ruimte was gevuld met het werk van Marjolijn de Wit. Zij liet een grote variatie aan werk in keramiek zien. Mijn blik werd eerst getrokken naar een werk op de grond. Het was een soort maquette gevuld met veel verschillende elementen van keramiek. Ik moest dit werk echt op een niveau lager bekijken.

Juist om er zo overheen te kijken wordt het een mooi ruimtelijk werk. Ook haar grote werken die daar tegen de muur stonden heb ik geprobeerd zo te bekijken. Het lijkt erop alsof ze wat vervreemdende, uiteengevallen werelden maakt en daar een soort 'hulpstukken' naast zet.

Haar wat kleinere werken bevielen me ook goed. Nog steeds collages, met wat minder verschillende elementen, maar daarin kwam ook destructie in het materiaal  duidelijk naar voren: o.a. gaten in gebroken 'platen' bevestigd op foto's. Combinaties die schuren: prachtig! (.. en qua formaat beter voor thuis;-)

Verderop keek ik direct op één van de twee muren die Koen Taselaar vol met zeefdrukken had gehangen. Wat een ontzettende kleuren- en vormenpracht. 

Door de zeefdrukken met verschillende lagen op te bouwen ontstond er een mooie diepte in de werken.  Op het eerste gezicht zagen ze er vaak wat chaotisch uit, maar ik ontwaarde steeds meer patronen van bijna gelijke vormen. Daardoor  gaf het mij toch een indruk van een eenheid, structuur.

In de ruimte daarna werd een video installatie van Jeroen Glas vertoond. Werkelijkheid en virtuele ruimte verbraken elkaar in dat werk; de onregelmatigheid van de video werd versterkt op de 'gebroken' vorm van de ruimte. Het werk paste precies in die ruimte. Toch gaf ook dit werk me geen destructief gevoel; ik vond het zelf wel een soort van 'verfijndheid' hebben.

Uiteindelijk kwam ik bij de muurschildering van Jasper van der Graaf. Helaas maar één werk van hem, maar wat voor één!

In your face! Een volledige muur beschilderd met een rode signaalkleur. Erg sterk beeld van een versplinterde realiteit die op een of andere manier zo opgezet is dat het wel een eenheid, een totaliteit blijft. Een pracht schildering. Dat zou ik ook wel op de dode muur van mijn huis willen hebben. Heb het nu maar gehouden bij 2 boekjes en een kunstwerk van een wat kleiner formaat ;-)

Al met al erg genoten van deze tentoonstelling. En een groot voordeel is dat-ie overzichtelijk is met niet te veel werken, zodat je daar een middag mooi de tijd voor kunt nemen.

Gek genoeg kreeg ik van het geheel geen gevoel van vernieling, destructie, met de uitzondering misschien van het geheel van werken van Klaas Kloosterboer waarbij de vlag mijn totaalbeeld verstoorde en het werk van Christian Gode dat mij geen gelegenheid gaf tot een 'totaaloverzicht '. De overige werken gaven me juist rust, een gevoel van eenheid en structuur.

Mooie tegenstelling dus op een mooie tentoonstelling. Gaat dat zien nog tot en met 29 mei in het Mondriaanhuis.

'De Beuk Erin' is te bezichtigen tijdens de openingstijden van het Mondriaanhuis in Amersfoort:

Dinsdag t.m. vrijdag: 11 – 17 uur

Zaterdag & Zondag: 12 – 17 uur

Met dank aan TADAProjects (Guido) voor de toestemming de foto's te kunnen gebruiken.

Links:

http://mondriaanhuis.nl

http://tadaprojects.com

http://www.christiangode.de/

http://klaaskloosterboer.nl/

http://www.marjolijndewit.nl/

http://koentaselaar.nl/

http://www.jeroenglas.nl/