#studio80

Mr President: Co ostatnio słychać w Studiu Meta 80?

Vaughn: Wieczny los przynosi różne niespodzianki...

Mr President: Dobre czy złe?

Vaughn: Nie rozpatrywałbym ich w takich kategoriach. Mają swoje surowe wymagania, którym trzeba sprostać, ale jednocześnie oferują coś w zamian. Najciekawsza jest w tym wszystkim niepewność racjonalnego umysłu, która jest zarazem irracjonalną pewnością.

Mr President: Skąd taki paradoks?

Vaughn: Z konfrontacji na linii poznania rozumowego i intuicyjnego. Te dwie linie raczej nigdy się nie przetną. Rozum trzyma się swoich praw i wytycznych, które leżą u podstaw jego natury, natomiast intuicja to subtelne przeczucie, ponad wątpliwościami i zagmatwaniem setek argumentów. Rozum rozważa przeszłość, a także myśli o przyszłości; intuicja akcentuje teraźniejszość, pozbawia wydarzeń kontekstu.

Mr President: Jak więc wygląda u ciebie dany fakt czy zdarzenie pozbawione kontekstu?

Vaughn: Zapanować nad własnym umysłem, który jawi się jako niekontrolowana fabryka myśli jest marzeniem wielu badaczy świadomości oraz naszego wnętrza. "Jeśli peplasz dziś, boś peplał wczoraj to trwasz w niewoli własnych bredni" - skanduje Stirner, a Cioran jakoby dodaje: "Być szczęśliwym to znaczy nie pamiętać". Kontekst o którym mówimy sprawia, że dany fakt może być piękny lub okropny, wartościowy bądź niewarty uwagi, sensowny bądź absurdalny. Pozbawiając go wchodzimy niejako w świadomość zwierząt, które po prostu są. Czy frustracje i niespełnione pragnienia nie są tylko wytworem kontekstu? Będąc w ruchu, pozostając w działaniu, skupiając się na chwili obecnej nie błądzimy zanadto w otchłaniach swoich myśli i dociekań. Więc wracając do pytania: zdarzenie pozbawione kontekstu to fakt niejako oczyszczony. W "Harrym Potterze" Dumbledore wykorzystywał "myślodsiewnię", by oczyścić swój umysł z nadmiaru ładunku myślowego. Robił to by zachować w swym umyśle bystrość, przenikliwość, koncentrację a także zdolność do trwania w bardziej obiektywnej rzeczywistości.

Mr President: Ale czy to jednak nie jest iluzja? Mam na myśli całkowite odizolowanie siebie od produktów naszego rozumu jak i zapewne emocji?

Vaughn: Istnieją techniki medytacyjne, które mogą nam ułatwić podążanie w tym właśnie kierunku. Oczywiście nie wiążą się z nimi wysublimowane obietnice nagłej i długotrwałej zmiany; nie działa to jak czarodziejska różdżka. Do prawdziwych rezultatów trzeba prawdziwej wytrwałości, choć raczej nie wyprze się pewnych procesów w stu procentach. Choć i tego nie jestem pewien, być może komuś się to udało... Tak więc istnieje słynna Medytacja Różokrzyża czy ćwiczenia steinerowskie. Również muzyka Bacha pomaga skoncentrować się na tu i teraz, zwłaszcza gdy nie zna się kompozycji, a trzeba czytać tekst z masą informacji grając go jednocześnie. Połączenie papier-wzrok-umysł-ręce-fortepian jest bardzo absorbujące, a dostosowanie tego procesu do czasu rzeczywistego (czyli konsekwentnego w swoich następstwach) to rzeczywiście wyzwanie.

Mr President: Ale nadal nie wiem jak to się wszystko ma do przeżywania życia i konkretnych sytuacji...

Vaughn: Wykorzystujesz wtedy to co jest, opierasz się na tym co daje o sobie znać bezpośrednio. Nie wiesz co będzie jutro, ale także nie wiesz co było wczoraj. Skupiasz się i koncentrujesz na obecności.

Mr President: Ale czy to nie bywa czasem bardzo brutalne?

Vaughn: Oczywiście, że bywa. Bo gdy kogoś przy tobie nie ma, to znaczy, że go nie ma. Widząc wiadomość od kogoś powiedzmy bliskiego możesz czuć zapewnienie o jego miłości czy wsparciu, ale nie zmieni to faktu, że jest daleko, a ty trwasz w osamotnieniu.

Mr President: Mówisz zatem o życiu bez iluzji, przynajmniej w jakimś stopniu...