#stassaert

Aan kant gezet bij afgesleten inboedel  toont haar springveren binnenste  het wel en wee van een oude matras.  ’t Kapok laat plots geheimen los  en in haar bobbelige noppen  kroppen refreinen en duetten:  Kom liefste, trek je nog  niet terug. Tast mij af  of ik opnieuw een vreemde ben  die je de weg vraagt naar vandaag –  Ik wil verdwijnen binnenin  een rauw lichaam klapwieken  als in een onderzeese grot.  Zo vogelvlug, met korte stoten,  klonk dit duet als een duel  als middenin een afgekuste stilte  een stem, haast verstikt, opveerde:  “Ga jij eerst dood, dan volg ik wel . . .”  Kom liefste, haal mij in  zoals een slak haar voelhorentjes.  Ik wil het licht niet zien  dat in mijn ribben fluit – Steek vlug mijn kromgesloten  lijf in brand: nog één zucht  en de fleur is eraf.