#stabilbakunin

Çocukken büyümek isterdim şimdiyse ölmeyi.

"Öfkem ve kinimdi beni besleyen."

Sıkıntılar gökyüzünde kaybolur sanıyorken nefes aldıkça geri döner

Biri var içimde, hala eski beni özleyen, onu unutmayıp bulmaya çalışan bir tarafım var. Yıllar once gittiğim yerlere giden, orada ne yapıyorsa aynısını yapan bir tarafım var. Gittiğim şehirlere gittim. Çok küçükmüşüm, bakış açım farklıymış. Hatırlayabildiğim kadar diyorum yani. Olgunlaşmış ve değişmişim. Büyümüşüm. Şeytan olmuşum. Karanlık olmuşum, zifiriymişim aslında. O aralar habersizdim, renkliydim. En sevdiğim renk maviymiş mesela, cıvıl cıvılmışım eskiden. Gittiğim kafeye gittim, toplulukla gittikten sonra tek gidince yediğim muhallebinin tadı bile farklıydı. Eskiden o muhallebinin tadı vardı mesela. Şimdilerde bir canavar gibi hissediyorum. Eskiden salıncakta sallandığım parka bu defa o parkı yok etmeye gitmişim gibi. Tüm çocuklar benden kaçmış gibi. Aynaya bakıp ‘Ne olmuş bana?’ dedikten sonra beni bu hale getirenin de kendim olduğunu hatırlamışım. Ah, biliyor musun sevgili küçüklüğüm, o muhallebi ve o salıncağın tadı hiç eskisi gibi olmayacak. İyi gecelerin olmayacak ama, iyi gecelerin olsun. Bir süre sonra anlayacaksın, kendi düşen de ağlayabiliyormuş. Herkes hep haklı değilmiş mesela. Ama sen hep doğruyu bul. Doğru olan zordur, zoru başar. Hep başaramayacaksın. Bazen başardığın için pişman olacaksın ama olsun. Doğru olan, zordur.

Cümle kurduğunuz yerde noktayı ben koyarım