#st joost

  Operation Blackcock was planned and executed along three axis. The left axis, constituted by 7 Armourd Division, captured the bridge across the Roer in Sint Odiliënberg. The centre axis, formed by the 52nd Lowland Division, took Heinsberg. The right axis cleared the area south-east of Dremmen and was conducted by the 43rd Wessex Division. This axis would use the break in the German defense line that was to be created by the Lowland Division.

A turning point in Operation Blackcock was the battle for the Dutch village of Sint Joost. After four days of fighting the Germans were well aware that the armored division that was facing them relied heavily on the roads to maneuver their armored vehicles, especially due to poor winter conditions.

The small village of Sint Joost was on the route of the 7th Armoured Division’s drive north towards Montfort. On January 20 in cold and misty weather infantry and cavalry units of the Desert Rats (7th Armoured Division) launched a vicious attack on two German companies of the 2nd battalion Fallschirmjäger Regiment Hübner in Sint Joost.

  However, they were repelled after fierce fighting. In the end it would take several days and four attack waves to clear the village due to the tenacious defense put up by the German paratroopers. The final attack taking place on Sunday, January 21. In total, sixty Fallschirmjäger were taken prisoner.

The 9th Durham Light Infantry and 1st Rifle Brigade had suffered heavy losses in Sint Joost. The “Durham’s” suffered 33 casualties, of which 8 were killed in action. The Rifle Brigade counted 34 casualties, of which 3 men from I Company were KIA. More than one hundred German soldiers were killed, most of them lying dead in the houses. Hübner had lost one whole Company and a second had been nearly destroyed.

During Operation Blackcock to clear the Roer Triangle, the Dutch village of Montfort was heavily bombed by Allied aircraft on seven occasions, and was hit by more than 100 bombs. Most of these fell in the center of the village. Nearly all of the 250 houses were damaged. Some houses were no more than ruins, and complete families were killed. The bombing raids that struck Montfort on January 21 and 22 were conducted by the Royal Canadian Air Force (RCAF) 2nd Tactical Air Force, No. 83 Group, 143rd Wing.

Proloog ______

Ik weerleg je woorden niet maar volg je op de afslag: je bent je nog niet bewust van de weg die je koos. Ik zal je niet direct laten weten dat je me verkeerd begrijpt omdat ik nieuwsgierig ben naar hoe je verder denkt op basis van datgene dat je denkt te begrijpen (en soms omdat ik de woorden niet kan vinden om de juiste nuance aan te brengen op een manier die jou niet tekort doet en voor mij niet ongemakkelijk is). 

______ Het is alweer de vierde keer. De imposante gevel van het gebouw achter mij geeft blijk van een geschiedenis die zich uitstrekt tot in de wortels van de tijd. Mijn rugzak, vol en zwaar van mogelijkheden draag ik met me mee richting de snelweg. Van blijdschap om het behaalde resultaat is niet echt sprake: een dof gevoel heeft het epicentrum van de emotie omhuld in een dichte mist. Het enige wat zich af en toe vertoond is een vaag gevoel van melancholie. 

Langzaam word ik mij ervan bewust dat ik het weer niet gevonden heb. Ik had het kunnen weten – wist het diep van binnen ook al lang – maar houd dat in bedwang houden door te luisteren naar de bemoedigende woorden van anderen. ‘Als je je intuïtie volgt komt het helemaal goed’ en ‘je hoeft niet te twijfelen of je kunstenaar wilt zijn: je bent het al’. If so, waarom ben ik dan niet overtuigd?

Mijn tijd hier kenmerkt zich door het verzamelen van mogelijkheden en mijn inzet voor het ‘algemeen belang’ van de groep. Dat laatste is een vanzelfsprekendheid die zichzelf aan het werk weet te houden en verder niet bevraagd wordt – hoogstens een kort moment met een mengeling van verwondering en onbegrip gadegeslagen – waarna de resultaten ervan zonder enige terughoudendheid worden ingezet voor het eigen werk. Ik zie het, ik weet het en ik kan me er niet druk om maken: mijn voldoening zit in het moment van helpen, concreet van waarde kunnen zijn voor iets of iemand. Om daarna weer terug te keren naar mijn stapelingen van mogelijkheden. 

De wereld bestaat uit oneindig veel opties en elke keer als ik er weer een ontdek stroomt de opwinding door mijn bloed en beginnen mijn hersenen een vreugdedans met de associatie. De achtbaan van ideeën is niet te stoppen, ze buitelen over elkaar heen zoals de golven bij vloed. In hun haast het zand te ontmoeten gaan ze in elkaar op, vormen ze elkaar, strekken zich uit naar het onderwerp van hun verlangen. Het verlangen dat uit de mogelijkheden spreekt zet anderen ertoe aan om mij aan te sporen tot actie, tot het uitwerken van een van die mogelijkheden, het laten groeien, perfectioneren, doorgronden en inzetten ervan in beeld. Met een abrupte schok komt de achtbaan tot stilstand. Ik word eruit gesmeten, beland op het harde zand. De golven zijn gevangen in een kubus van glas. Het getij is hen ontnomen. Ik smeek ze hun diepste verlangen terug te vinden, het opnieuw met mij te delen. Hun lege ogen staren mijn aan alsof ik wartaal spreek. Het avontuur, het plezier van de mogelijkheid komt me voor als een abstractie waarvan de relatie met de werkelijkheid is kwijtgeraakt. Alleen door mijn verbeelding en empathie tot het uiterste in te zetten zie ik nog verwijzingen naar de sporen die de werkelijkheid heeft nagelaten. ‘Als je zou doorwerken, zou dit een goed ding kunnen worden’ en ‘Ik zie zeker potentie’. Achter deze uitspraken voel ik de verwachting en het vertrouwen dat ik ze waar kan maken. Een angstige kronkel in mijn buik: zou dit niet motiverend moeten zijn? Iemand ziet potentie, er is vertrouwen, aan het werk, je bent op de goede weg.

Alles wat ik wil is omdraaien en wegrennen, het onbekende in, waar alles nog mogelijk is. Het niet maken van een keuze is ook een keuze. Het erkennen van mogelijkheden die ergens in besloten zijn is mijn eindpunt. Ik wilde dat anderen daar de logica van zouden inzien. Dat ze beseffen hoe pijnlijk het is om tegen iemand die stervende is te zeggen dat zijn leven nog voor hem ligt. Op het moment dat de dingen zich al in hun mogelijke betekenissen en toepassingen aan mij tonen kan ik niet anders dan respectvol een stap terug doen, ze van een afstandje bewonderen om wie ze zijn en wat ze met zich meedragen. Het enige dat ik nog kan aanbieden is mijn verwondering. Het enige dat ik nog kan doen is hun schoonheid zo volledig mogelijk in mij opnemen. Je kunt iemand haten als je hem niet begrijpt maar als je hem begrijpt is het onmogelijk hem te haten. 

______