#soniamiki

Uhh, alright, since it’s my turn, we’ll go with that.

But there’s only 7 of us.

So we default to number 7.

Which, is me. Wh-who’s number 3?

Oh, I am up again!

I...hope this is not uncomfortable for you, Tsumiki-san.

N-No, not at all!

*Sonia takes a seat in Mikan’s lap, also putting an arm around her shoulders to steady herself* How is that?

Z serii nietypowych sytuacji życiowych. Kiedyś rzuciła mnie dziewczyna, bo za bardzo podobało mi się na koncercie.

Konkretnie koncercie Soniamiki, na który trafiłem kompletnie z dupy, nie mając bladego pojęcia czego się po nim spodziewać i w zasadzie mając to gdzieś, przez zerowe oczekiwania względem wydarzenia.Na miejscu okazało się, że dziewczyna wychodzi na scenę z gitarą basową i samplerem, gra turbo dziewczęcą, autorską muzykę, przeplataną opowiadaniem bajki, w której wraz ze swoim szympanesem wybiera się za morze, na poszukiwania ukrytego skarbu, co już samo w sobie brzmi zajebiście. Na tyle, że stojąc w jednym z pierwszych rzędów, generalnie gapiłem się na nią jak upośledzony, co jeszcze problemem nie było. Pojawił się on, gdy przez to moje gapienie, złapaliśmy się wzrokiem, zostając tak już do końca, co było przyjemnie-dziwną sytuacją, którą byłem na tyle zafascynowany, że kompletnie olałem świat w okół, z dziewczyną, z którą przyszedłem tam pod pachą włącznie, o co miała spore pretensje (po zastanowieniu się w sumie się jej nie dziwię, bo okoliczności faktycznie były dziwne i w zasadzie sam nie wiem, co miałbym myśleć, gdyby ktoś ze sceny de facto śpiewał do partnerki, z którą przyszedłem sobie na koncert).

A, że jednak ciężko było mi interpretować patrzenie się komuś w oczy, jako coś czym bym zawinił + jestem skrajnie beznadziejny w relacjach z dziewczynami, gdy pojawiają się jakiekolwiek pretensje, o cokolwiek, tak więc od słowa do słowa, przeszliśmy do etapu braku jakichkolwiek zdań wypowiadanych w swoją stronę, aż do teraz.

*po tym jak przypomniała mi się dzisiaj ta historia, poczułem potrzebę podzielenia się nią z tą całą Soniamiki, z którą nigdy nawet nie rozmawiałem i o której istnieniu zapomniałem dość dawno. Przyznaję. Nawet się uśmiechnąłem pod nosem czytając, że całe zamieszanie nie tylko dla mnie było przyjemnie awkward na tyle, aby je zapamiętać. Z czystym sumieniem polecam tę allegrowiczkę:

A little. We were still settling in, but some of us brought it up every now and then.

Problem was, thanks to all the damage we did to ourselves, a lot of the girls couldn’t have kids anymore. Akane, though? She said that she and Nekomaru did plan on having a kid when she was back up to a healthy weight.

As for our group, we had a talk about it after she told us. 

Soniamiki w Toruniu. Relacja Łukasza Jaćkiewicza i zdjęcia Doroty Kutnik

Czasami mam ochotę lekko oderwać się od rzeczywistości. Mam ochotę poznać coś nowego, coś, czego na co dzień nie słucham namiętnie od dnia do nocy. Z takim nastawieniem poszedłem na koncert Soniamiki, choć muszę przyznać, że po części znałem jej twórczość wcześniej. (more…)

“Zawsze kochałam muzykę i jej potrzebowałam, to oczywiste” – wywiad z Soniamiki

Jej debiutancki album – 7pm – ukazał się w 2009 roku nakładem niezależnej niemieckiej wytwórni. Trzy lata później, tym razem już w Polsce, światło dzienne ujrzała kolejna płyta artystki – SNMK, jednak oba wydawnictwa przeszły u nas bez większego echa. Przełomem okazał się rok 2016. W kwietniu bowiem odbyła się premiera Federico – pierwszego albumu Soniamiki, bo o niej mowa, wydanego przez dużą…

(via https://www.youtube.com/watch?v=ZaXP1fC9F9A)

Soniamiki “Fantazi” (2016)

dir: Zosia Mikucka & Maciej Szafnicki

dop: Yori Fabian