#sol despin

Μη λες πράγματα που δεν μπορείς να δείξεις, μην τα ξεστομίζεις, μην το ανοίγεις το ρημάδι σου, παίρνεις στο λαιμό σου ψυχές, ακούς;

Μην παίζεις θέατρο με κείνους που για σένα καίγονται, ακούς;

Η τελευταία πράξη φτάνει και δε θα σ' αρέσει το τέλος.

Την αγάπη σου μην τη δίνεις γιατί έχει μέσα καρφιά, μπολιασμενη δηλητήριο, σαν τις φόλες, ακούς;

Ο θάνατος μου, η κάθε σου μέρα, μάτια νεκρά και χέρια μισά. Μην έρχεσαι αφού ποτέ δεν είσαι εδώ...

Ακούς;

Άκουσες ποτέ;

Αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν ακριβώς ένα χρόνο πριν. Γυρνώντας από Αθήνα, βρισκόμενη για άλλη μια φορά σε διαμάχη με το μέσα μου, είχα αποφασίσει ότι θα αλλάξω. Κάθε φορά τα ίδια, κατεστραμμένη ψυχή και άδειες υποσχέσεις προς τον εαυτό μου. Χαμογελούσα και για λίγο είχε σταματήσει η αρρώστια αυτή να με ταλανίζει, κοιτούσα αυτόν τον ουρανό και τη θάλασσα και το μόνο που ήθελα πραγματικά, ήταν να γίνω μέρος τους. Έτσι μόνο θα ηρεμούσα. Αυτό που ξέρω και ήξερα πάντα, κι ας μη θέλω να το παραδεχτώ, είναι πως η ολοκλήρωση, η ηρεμία δε θα έρθει ποτέ αληθινά, αν δεν τηνε φτιάξω εγώ. Αν δεν τη δημιουργήσω.

Ένας χρόνος μετά και για κάποιον ανεξήγητο λόγο, αυτές οι φωτογραφίες με έκαναν να μπω σε διαδικασία αυτόαξιολόγησης. Έχω πολλά κακά, μα το χειρότερο απ' όλα είναι πως καθόλου δεν μπορώ να δω τα καλά μου. Είναι λες και τη στιγμή που πάω κάτι να σκεφτώ ή να ξεστομίσω για την πάρτη μου, που δε χαρακτηρίζεται από μαυρίλα και καταχνιά, κάποιο μαλακισμένο κομμάτι του εγκεφάλου μου τα χάνει. "Τι είπε αυτή... Δεν άκουσα καλά, ότι έχει κάτι καλό... Χα χα χα". Και ξαφνικά νιώθω πάλι παιδάκι αβοήθητο που το βρίζουν και το σπρώχνουν και θέλει να μιλήσει μα δεν μπορεί. Δεν μπορεί.

Και ξέρετε κάτι; Προσπαθώ, παλεύω να μην είμαι έτσι, μα νιώθω πολλές φορές ότι πρέπει να το αποδείξω. Γιατί οι άνθρωποι γύρω μας, παρόλο που θέλουνε να είσαι εντάξει, δεν ξέρουν να σε βοηθήσουν. Όταν λοιπόν εσύ τους λες ότι προσπαθείς, αυτοί τα λένε έτσι τα πράματα που σε κάνουν να νιώθεις ακόμα χειρότερα. "Ξέρεις, όχι, μάλλον πως δεν προσπαθείς, δε γίνεται να προσπαθείς". Πάλι κι εκεί θες να φωνάξεις, γιατί εσύ σκίζεσαι και δεν το βλέπει κανείς. Τέλος πάντων, μακρυγορώ και χάνεται η ουσία. Το θέμα είναι να μη σταματήσεις... κι αν δεν πετυχαίνει δεν έχεις βρει ακόμα το σωστό τρόπο. Όσο για τους άλλους, πολύ πιθανό να μη νιώσεις ότι σε καταλαβαίνουν, αλλά δεν έχει να κάνει με αυτούς. Αυτό είναι που πρέπει να διαγράψεις απ' το κεφάλι σου και να συνεχίζεις, πάντα. Αυτό σημαίνει πίστη στον εαυτό, σε' σενα, στη δική σου δύναμη, στα σκατά που σε έφτασαν μέχρι εδώ. Είναι απ' τα πιο δύσκολα πράγματα, για κάποιο γαμημένο λόγο, όμως μας το χρωστάμε. Μόνο εμάς έχουμε.

Sol

15.05.2019

Τις μέρες που πονάω θα σε ματώνω

Θα βάζω δόντια, νύχια

Θα σου σκίζω τη σάρκα

Η μυρωδιά απ' το αίμα σου θα' ναι η λύτρωση μου

Η θύμηση του επερχόμενου θανάτου

Η σάπια τούτη αλήθεια

Η ζαχαρένια ομορφιά του φόβου

Κι έτσι μες στο αίμα, σαν αγρίμια λυσσασμένα

Δίχως μιλιά

Θα σου δίνω κομμάτι απ'την ανάσα μου

Να δεις τις βρώμικες πληγές μου

1η Νοέμβρη

Ψάχνω στα πρόσωπα γύρω μου να βρω μια στάλα ησυχίας

Μα το βλέμμα μου όσο ερευνά τόση απελπισία βρίσκει

Μαύρη, ζοφερή, σακατεμένη ύπαρξη κουβαλάνε οι άνθρωποι στις πλάτες τους

Ψάχνουνε κι αυτοί στα κρυφά κι ας μην το ξέρουν

Το βλέπω σαν με κοιτάνε φευγαλέα μες στα μάθια

Σάμπως μου λένε σώσε με

Παρακαλετό μικρού παιδιού μοιάζει το κοίταγμα τους

Μα κι εγώ τι να τους κάμω

Ποιον να σώσω εγώ

Ποιος να σώσει εμένα

Κι άμα λίγο το σκεφτώ

Όλος ο κόσμος φαντάζει ήσυχο τραγούδι να μιλά

Βουβό μοιρολόι που κανείς, μόνο άμα πονά πολύ, ίσως το δει να φαίνεται ψηλά

Να φεύγει από όλων τα μυαλά και να γίνεται σύννεφο που σκεπάζει τις πόλεις

Σαν άλλο σμήνος πουλιών που γυρεύει διαφυγή