#singelsma

Cor van Dixhoorn maakt bijna iedere avond een schilderij waarin hij de dingen die hem overdag zijn opgevallen vastlegt. Zijn tentoonstelling in de Kunstruimte van Museum Willem van Haren is dan ook op te vatten als een geschilderd dagboek.

De schilderijen van Van Dixhoorn komen heel licht en luchtig over. Hij werkt op een witte ondergrond waarop hij in kleur, meestal ultramarijnblauw, rose, violet of grijs, een voorstelling zet. Dat kan een enkel voorwerp zijn, zoals een sleutel, een landschappelijke impressie of fragmenten architectuur. Alles wordt er met een paar halen van de grote kwast op gezet. Aan detaillering of het doorwerken van de verf doet Van Dixhoorn niet. Het staat er in één keer op. In die zin is zijn werkwijze enigszins verwant aan de kalligrafie.

Soms is Van Dixhoorn kennelijk ontevreden geweest over zijn avondlijke arbeid en gebruikt hij zo’n mislukt doek de volgende dag opnieuw en schildert hij een nieuwe voorstelling over de oude. De oorspronkelijke tekening blijft echter door de verf heen schemeren. Daardoor ontstaat er in dit werk, dat verder heel vlak gedacht is, toch iets van diepte. Die vlakheid komt ook inhoudelijk terug. ,,Het is wat het is,’’ zegt van Dixhoorn in de documentaire die op de tentoonstelling draait. Zo is het en veel is het niet. Je ziet op een doek een blauwe sleutel en je kunt niet veel meer doen dan daar kennis van nemen. Het is allemaal te vlak om te intrigeren.

Daar komt bij dat Van Dixhoorn zijn schilderijen uit het hoofd maakt. ,,Mijn hoofd is belangrijker dan de waarneming,’’ zegt hij daarover in de documentaire. Hij mag dat zelf zo ervaren, de kijker heeft daar verder weinig aan. Die wordt geconfronteerd met wel erg stereotype en sjabloonachtige vormen, op schilderijen die de aandacht niet vast weten te houden. Vlakheid troef dus.

Sytse Singelsma * Leeuwarder Courant