#simulakr

Bir süredir bir simulakra bakıyorum. İzlediklerinden tatmin olup, zevke gelenleri de pornonun “gerçek”ten de yakın gerçekliğinde kaybolmuş olarak yorumluyorum.

Olayların hızlı gelişimi ile alınan kolektif keyif ise beni korkutuyor. Bir süredir izlediğimiz oyunların ve onların oyuncaklarının sağladığı düşsel vecdin şu an aklı selim adımlar atmazsak bizi Mayıs öncesindeki depresif ruh hali ile yalnızlığa terk edeceğini düşünüyorum. Hepimizin istediği şeylerin olma halinin düşselliğe özgü yozlaşmış versiyonunu seyrediyoruz.  

Çok uzun zamandır saygımızı ve inancımızı yitirdiğimiz yasaları, ahlakı eski sağlığına kavuşturmaya çalışırken diğer yandan da düş gücünü harekete geçirerek gün be gün yitip gitmekte olan gerçeklik ilkesine o ilk görünümü yeniden kazandırma gayreti gibi geliyor.

Son olarak 17 Aralık Operasyonu, rezaleti, kepazeliği yani hakarete girmeyecek kullanımı ile skandalı çok zaman geçmeden sıradanlığın çatısı altına girecek. Arzuladıklarımız ise, yapılan yorumları göz önünde tutarak, baskı altına çekilmeye, sistemin egemenliği altına girmeye çalışıyor. Arzu zaten doğası gereği böyle davranmak ister. Bu giderek içinden çıkılmaz bir duruma dönüşecek.

Bunu başarmasını sağlayacak şey ise bizi soğanın gücüğüne oturtmuş halka halka saran gerçeğin tepkisizliği olacak. Olayların “Gerçek” sonuçları ile kaçımız ilgileniyoruz? Olaylar yalnızca yinelemeye mahkum edilmiş göstergeler bütününe dönüşüyor. Zorunda da.

Gerçeğin ürettiği tarihi tehditlere karşı iktidar her zaman bir caydırma oyununa başvurur. Bu olayla ilgili gösterge sayısı günden güne artıyor ve artacak. Oyun hızlanmak zorunda. Çünkü iktidar şu an başka bir şey yapamıyor: hem gerçek hem de bunalım üretiyor. Üsküdar çoktan geçildi.

Şeffaflıktan bahsediliyor. Televizyonun, internetin gözü hakikati görebilen yegane göz değildir. Her ikisi de hapsetme, göz altına alma sistemi. Bunu zaten biliyoruz. İnternet için aynısını düşünmüyoruz. Ama düşünmeye başlayabiliriz. Gözümüz ekranda, parmaklarımız klavyede, kıçımız sandalye veya koltukta hakikati tartışıyoruz. “Haber sizsiniz!” Söz gerçeğin içinde dolanmaya başladı. Muhatabına asla ulaşamayacak. Özne yok, merkez yok.

Bu sebeple iktidar söylemine aynı şekilde devam edecek, tanrı yerine koyduğu halkına her gün aynı şekilde seslenecek. Tayyip’in Konya halkına seslenişini hatırlayalım. İktidarın sırrı bu: “Bunlar sizin sayenizde oldu. Sizin sayenizde umutlarımız yeşeriyor.”

Her gün halkın iktidarı yeşertmesiyle ve daha çok habere ve bilgiye rağmen daha az anlam üretiliyor. Anlam kaybı yaşıyoruz. Ana akım olsun, kendi ürettiğimiz olsun haberler uzun zamandır bizimle iletişim kurmuyor. İletişim hala sokakta. Uyumlu olmaya zorlanan çocuksulaşma tavrını evde ekranın başında bırakarak, her türlü ikili stratejiye direnmeye zorlanan çocuk ile daha fazla sokakta vakit geçirmeliymişiz gibi geliyor.

Tüm bu hipergerçek beni hasta ediyor. Dün bütün günümü kolumu bile kıpırdatamadan geçirmemin sebepleri bunlardır. Uzun zamandır bir simulakra bakıyor oluşum beni hasta ediyor. Tözsüzüm. Ölüm gerçekleşmeyecek.

ABD ise devasa bir prodüksiyon şirketi gibi bütün dünya coğrafayasını bir "set"e çevirmenin peşinde.. Gerçeğe dair geriye ne kaldıysa -simulasyonun biçimlendirdiği bu irade- onun "simulakr"a dönüşmesi için durmaksızın saldırıyor.