#simayvardar

Curtain Castle

gidecek hiçbir yerim kalmadı diyor. bunu içinde gezinirken söylüyor ama. kendin varsın boş versene diyorum. kim kendine inanır diyor. sırf kendisine inanamayanlar için kocaman allah yapmışlar. inanmak için bir inanılmazlık yaratılmış ve bu daha inandırıcı gelmiş çoğuna. enteresan. hiç değil aslında. neyse kafam dağıldı diye gidiyor. bu sefer ben yalnız kalıyorum. ardında gökyüzüyle göz göze geliyoruz. simsiyah gözleri var. ne kadar anlamlı bakıyor. ikimiz de kaçırmıyoruz gözlerimizi. bir süre sonra bir çeşit oyuna dönüşüyor bu. aldatamıyor beni bu gece, ya da ben hiç aldanacak gibi değilim. kalkıp gidiyorum, tabi o hiçbir yere gidemiyor. oyunumuz biraz da bundan bitmiyor. içimde, ya da içinde olduğum bir güç hissediyorum. keşke gitmeseydin diye düşünüyorum. bunu sana da anlatırdım.

en son ne zaman öptüm seni kaç kez yıkandın üstüne giyip ters çıkardığın kıyafetler aynada lekelerin en son ne zamandı senin içindi şu tabak ve bir bardak ruj lekesi düşünürken kesmiş parmağımı alçak peynir tenekesi.

masa daha devrilmeden kırıkları topluyoruz yaraları açılmadan oraları sarıyoruz hem hiç başlamadı hem bitmedi henüz ki iki kişinin bildiği lades olamaz bir beden büyük acıyor içim bu lafları seneye de giyerim diye.

ortasında kafam parkın  kafasında oyuncak atın bir yere varacaktır diye dönüp durmalarım bir gondolun iki ucunda  yatayda sıfır farkımız sen beni tutacaksın diye sallanınca  duramadım

doluyor.''