(Kung babasahin mo to, lagyan mo ng background song, YOU AND ME ng Shallou. Charaught!)

Gusto ka niya, May gusto sa kanya, Gusto niya din, Gusto mo siya, Gusto ka nya.

Ang gulo no. Parang tayo. Actually, wala palang tayo.

I should have known better, I know. Pero di ko din kase alam kung bakit. Ilang beses ko ng tinanong si tadhana kung bakit. Hindi pwede. Komplikado, magulo. Bawal. Kase wala din namang patutunguhan tong kwento.

Bigla ko nalang naramdaman, nahuhulog na pala ako. Sa hindi pwedeng tao. Hindi pwedeng sitwasyon at sa hindi pwedeng oras. Napakalayo niyo sa isat isa. Lagpas pa sa layo ng langit at lupa. Hindi pwede.

Nakakagago no?

Oo gago si tadhana. Di ko alam kung anong purpose neto. It doesn’t make any sense. Nangangapa ka kung anong meron sa tayo. Ay nakalimutan ko, wala nga palang tayo.

O wala lang naman talaga. Ako lang yung may problema. Tanggap ko naman yun. Maybe I just want something, that I don’t know. Maybe, just maybe, you’re just a lesson to me.

Hindi kita tatanggapin bilang black swan ko, di mo naman binago mundo ko. Medyo nagulo lang, Lumabas yung mga tanong, paano, kailan, saan, bakit, sino, alin in short, nawala ako sa tono. Pero hindi mo na kailangan malaman pa, kung paano nagsimula, at natapos hanggan dulo kase hindi naman yung “tayo” mahalaga sa mundong to. Kase wala namang tayo.

Tanggapin na natin, Di natin kayang sumugal sa larong to. Wag natin idamay si tadhana. Napakalabo. Di ko nga alam kung bat naiisip ko pa to. Kung tataya man ako sayo or ikaw sa akin, panigurado, di pa to naguumpisa, talo tayo pareho.

Naisip ko lang, dati, gustong gusto ko nakikinig ng unspoken poetry. Ngayon, naranasan ko ng magkaroon ng real life unspoken something. Medyo ikaw. Medyo hindi.

Hindi ko talaga maintindihan. Hindi ka naman gwapo. Hindi ka naman kamuka ni Zacky ng 13 reasons why, o kasing galing na drummer ng FRANCO na si Victor (as if marunong ka magdrums). Pero wala eh, yung pagkatao mo na nakilala ko, Doon ka sumakto.

Pero alam ko hindi natin to lovestory, isa ka lang sa kanila. Oo, tanggap ko naman yun. Unang linyahan palang ng istorya malalaman mo ng wala tong happy ending. Hinahayaan ko lang lumipas ang oras. Yung oras na dadating nalang na bigla nalang tong mawawala.

Kung sakali lang na mabasa mo to Mr. Hindi interesado, Pinasaya mo ko. Kahit sandali, nainspire ako. Kase alam ko napakabuti mong tao. Swerte nya sayo. Swerte din naman ako sa kanya.

Minsan iniisip ko, kung konektado ba tayo sa dati nating mundo. Kase halos sandali ka lang naman. Pero bakit ganoon nalang yung ako sayo. Siguro kung hindi man ngayon, malay mo, malay ko. Sa iba pang mga mundo, sa ibang panahon, sa ibang dimensyon. Magkaroon tayo ng sariling pwesto, pag nangyari yon, pangako, di kita hahayaang maging isang the one that got away lang. Pero ngayon, wala. Nikonting butas na kasing liit ng karayom wala. Tanggap ko naman yun, Di mo na kailangan magsalita o kung ano man. See, I should have known better 👀