#sakit beh

Ngayong gabi aalalahanin ko

Lahat ng mga sinabi mo

Tatlong taon mula ng gabing iyon

Salitang babago sa daloy ng panahon

Oo, naaalala ko pa

Kung paano mo ipanag walang bahala

Sa pagaantay ako’y pinaasa

Sa pagaantay ako umasa.

Isang araw mula sa kasalukuyan

Makakasama ka sa walang hanggan

Ako lang, at ikaw lang sa bawat araw

Ngunit ngayon wala nang linaw

Mahal kita, mahal mo ako

Pero bakit naging ganito?

Minsan hindi na sapat ang mahal

Para tayo ay tuluyang magtagal

Napapagod din sa pag aantay

Napapagod din at nasasanay

Sa wala ka, wala siya, wala na ata.

Hanggang sa unti unting tanggap na.

Ito ang gabing iyon na aalalahanin ko.

Na minsan nangakong magmamahal sayo

Pero hindi na kaya, hindi na ata dapat.

Pagmamahal ko’y di na sasapat.

Paalam sa masayang tayo.

Paalam sa ikaw at ako.

Paalam sa sakit ng kahapon.

Kahit sa loob loob ko, gustong gusto ko ng sumabog na,

Kahit sa utak ko nagiging panggulo ka na,

Kahit nagiging madilim na ang paningin ko, kinakaya ko pa,

Kinakaya ko pa,

Sapagkat nangako ka, Sapagkat sabi mo tayong dalawa,

Sapagkat sabi mo walang iwanan,

Pinipilit kong ipikit ang aking mga mata, nagbubulag-bulagan,

Pinipilit kong takpan ang aking tenga, nagbibingi-bingihan,

Pinipilit kong itikom ang aking mga labi, nagpipipi-pipihan,

Kinakaya ko pa sapagkat alam kong mahal pa kita,

Hindi sana sapat na dahilan para kayanin pa dahil lang sa mahal kita,

Ngunit nagiging sapat pag napapangiti pa kita,

Hindi ko na alam kung hanggang saan pa ako dadalhin ng aking kahibangan,