#s.62

“İkisi de acısını tek başına yaşıyordu. Dünyanın en zahmetli işiydi, acıyı tek başına yaşamak.”

“Her şeyi anlayabilmenin insanı mutsuz ettiği, sahte iyimserliğin insana teselliden çok hüzün verdiği anlardan biriydi.”

“Kibrit çakıyorsun karanlıkta badem çiçeklerini görmek için  Ve mart denizlerinde tedirgin bir çift sarnıç gemisi gözlerin  Bir iş açacaksın sen başımıza, yangın mı olur artık bahar mı”

“Kendimi resmediyorsam, en iyi bildiğim konu bu da ondan.”

“İnsan değişiyor, hem de çok, ama sanki eski tanıdıkların hatırına onda hiç değişmeyen şeyler de kalıyor.”