#s.36

“yüklenmiş yorgun   kalbimden   aşk da   acı da   her şey ama her şey geçer   kör   bir güvercinin   türküsü   bile. 

"...elimde bir dokuma yerine, düğüm düğüm olmuş binlerce ip tutuyorum; her bir ip parçası hafifçe çeker çekmez insanın elinde kalıverecek kadar eprimiş olmasa da, bu düğümleri açmak için yüzlerce elin yıllarca çalışması gerekirdi."

“Yapay kategoriler, yasam deneyimlerinin yerini almış durumda. Tüm duyularımızın toplamından da yoğun kavramlar, her nasılsa, sözcüklere teslim ediliyor. Türümüzün en karmaşık ve en zengin deneyimlerinden biri olan aşkta örneğin, “seni seviyorum” sözcükleri, bakıştan, temastan, kokudan ve askı ifade eden çeşitli seslerden çok daha büyük önem kazanmıştır. Duyularımızın ortak yaşanmışlığı aracılığıyla askı paylaşmaktansa, ona sözcüklerle sahip çıkmaya çalışıyoruz. Her aşk farklı olduğuna göre (farklı kokular, farklı dokunma biçimleri, farklı psikolojik roller), her aşkta, paylaşılan sözcükler de farklı olur, diye düşünüyor insan. Ama, hayır! Kalıp sözcükler, yaşadıklarımızdan daha önemli. Ve “seni seviyorum” tümcesindeki totaliter sahiplenme, tüm ask deneyimlerini standartlaştırıyor. Askı nicelleştiriyor. Bu tümceyi, aşkı aritmetiğe dökmek için kullanıyoruz: “Ben, üç kere aşık oldum.”