#s.12

Anı diyorum ya; benim hiç anım yok. Gerçekten yok. Olmalı mı? Şart mı? Bir şey uyduramaz mıyız? Evet, hiç anım yok, bir şey hatırlamıyorum. Hatırladığım bir iki süprüntü ise beni utandırmaktan başka bir işe yara­maz. "Be adam - bunca yıl yaşadın; anlata anlata bunu mu anlatıyorsun, böyle bir şeyi nasıl yaşadın, insanlık hali, nasıl unutamadın?" Niye unutayım ki? Unutama­mak değil, unutmaktır acı olan.

"bir öpüşün bıraktığı harlı lekeyi çatlamış bir narı, unutmadım."

“İnsanın kendisiyle mesafesi, dünyanın geri kalanıyla arasındaki mesafeden daha büyükmüş. Yalnızlık, hayatın içindeki küçük bir parça değil, hayatın kendisiymiş.”

“Çünkü kaybetmenin acısı, kurşunun ve ölümün acısından ağırdır.”

“Sanat uzundur hayat kısa”

“Hayat, karşına çıkan tüm olmazların gözünün içine baka baka başkalaşmakta ve gerektiği zaman hiç korkmadan en baştan başlamakla ilgili...”