#rory kulz

Setki, tysiące ludzi machnęłoby ręką na szereg tych zachowań. Tym bardziej, jeżeli nie dotyczą bezpośrednio nas. Raczej przyjmiemy wygodny konformizm biurowy, dobrą minę do złej gry, byle do 16. lub, jak w przypadku bohaterki filmu "Asystentka", do późnego wieczora. Przecież na to stanowisko czeka za drzwiami 400 osób, jak w pewnym momencie usłyszy dziewczyna. Ale o co właściwie chodzi z tą "Asystentką"? O to, że Jane (Julia Garner) dusi się, uwiera ją każda niezdrowa sytuacja, ale stara się dzielnie wszystko przełknąć (w końcu coś zrobić). Jednak po drodze do jej żołądka siedzimy my, widzowie i czujemy wszystko to, czym Jane nasiąka.

Tytułowa asystentka pracuje w biurze producenta filmowego, grubej ryby z branży filmowej. Nie wiemy o kogo chodzi, wszyscy mówią o nim "on". "Kiedy wraca?", "Czy już przyszedł?", "Dzwonił?", zawsze "on". Sposób przedstawienia filmowej akcji, sugestie świadczące o tym, że dochodzi na zapleczu do seksualnego wykorzystywania, ale i jawne przykłady mobbingu przedstawiają zakład pracy jak jaskinię lwa, gdzie owszem, robi się biznesy, ale przy okazji chodzi o wykorzystywanie pozycji. Wprost nie jest nic przedstawione, twardych dowodów brak, a większość podejrzeń odbywa się na podobnym poziomie jak w przypadku "Wątpliwości" Johna Patricka Shanley'a. Zmowa milczenia, przyzwolenie, w końcu zastraszenie ("chcesz tu dalej pracować?"), to wszystko składa się na obrazek korporacyjnego horroru, gdzie ktoś z charakterem cichej szarej myszki jak Jane, może tylko wpaść pod obcas i zginąć.