Rookhaven #1

Jem en haar broer Tom zwerven al een tijd rond, nadat ze bij hun akelige oom zijn weggelopen. Ze schuilen in het bos bij Rookhaven in een oud huis. Het wordt bewoond door monsters en zou eigenlijk verborgen moeten zijn, maar blijkbaar zit er een gat in de versluiering waardoor Jem en Tom het hebben kunnen vinden. Mirabelle, die er ongeveer even oud uitziet als Jem, bepleit dat Jem en Tom mogen blijven tot Tom is opgeknapt van zijn griep. Haar 'familie', de overige bewoners, staan het met tegenzin toe; contact met de buitenwereld is gevaarlijk, en nu hun verdediging verzwakt is, des te meer. En in het huis is het voor Jem en Tom gevaarlijk.

She squinted at the images again. There was a particular figure that she always felt compelled to look at, though she hated it. Amidst all the teeth and claws was what looked like a bony creature with its flesh sloughing off, right at the centre of the chaos. It had a long face and empty eyes, and it seemed to be howling as it held smaller creatures in its claws. Its mouth was jammed with dozens of long sharp teeth. It looked as if it were bringing the smaller creatures towards its shrieking mouth. It was strange. It was the only image on the door that never failed to make Mirabelle's skin crawl. She pointed at the creature. 'I wonder what that is. It looks horrible.' 'Indeed it does,' said Odd, looking both repulsed and thoughtful. Mirabelle laid her hand gently on the cold metal. 'Piglet?' she whispered. There was a sudden pounding from behind the door as something heavy drummed the earth, getting closer and closer. It was followed by an almighty clang and a deafening roar as the door shuddered. Mirabelle smiled. 'Piglet.'