#romeijn

Dus je heet Aafke Romeijn en je hebt vroeger in een punkbandje gespeeld. Toen was je nog heel boos op de wereld en vond je het onterecht dat je punkbandje niet als winnaar maar als tweede uit de bus kwam bij een lokale talentenjacht. Je zegt dat dat komt omdat de jury liever een mannenbandje als winnaar wilde bestempelen. Terwijl jij en je punkvriendinnen veel beter waren. Ik vraag me af wat een stel oprechte nihilistische punks te zoeken hebben bij een talentenjacht zoals de Popronde, maar dat terzijde. Ieder zijn 15 minuten beroemdheid. Vervolgens houd je een knauw over aan de Goudvishal in Arnhem waar recensenten je niet beoordeelden op jouw muzikale kunnen maar op je glitterjurkje. Enfin, met dit soort pijnlijke anekdotes mocht je de expositie: The Girl Next Door openen in Paviljoen Welgelegen. Deze expositie was een ode aan de gewone, sterke vrouw en de kracht van girlpower van de straat in de kunst. Je wilde met je anekdotes aangeven dat vooroordelen anno nu nog steeds bestaan en dat nogal wat vrouwen gekscherend beoordeeld worden op uiterlijkheden in plaats van op wat ze daadwerkelijk kunnen. Dat vind je heel gemeen en je begrijpt die mindset niet.

Amper een paar dagen eerder koos je ervoor om 1 minuut bekendheid te vergaren bij De Wereld Draait Door waarin je gesprekje met Matthijs ging over je ontworpen jurkje van Bas Kosters. Wellicht had je in het voorgesprekje met de redactie kunnen opperen om het niet over uiterlijkheden te hebben.

In al je voorbereidingstijd heb je nooit de aandrang gevoeld om een biografie van Patti Smith, Debbie Harry, Siouxie Sioux, Hillary Clinton, Ciska Dresselhuys of voor mijn part het dagboek van Anne Frank te lezen. Dan had je iets kunnen oppikken wat te maken heeft met vooroordelen, tegen de stroom in, jaloezie van de andere sekse, olifantenhuid, trots en het rechten van je rug.