#romantzo

Mεγάλη μου χαρά να συμμετέχω στην ποιητική -και όχι μόνο- βραδιά που διοργανώνει ο Παναγιώτης Βασιλείου! Θα (προσπαθήσω να) διαλέξω τα πιο.. ερωτικά, τα λιγότερο σπαρακτικά μου κείμενα.  (αστειεύομαι, θα κάνω ό,τι περνά απ’το χέρι μου να σας μαυρίσω την ψυχή!) 14 Φλεβάρη, ώρα 20:00, στο Ρομάντσο. ΓΕΙΑ/ Σ’ ΑΓΑΠΩ/ ΑΝΤΙΟ.

Oliver Banks, Ο χαμένος πίνακας του Ρέμπραντ Oliver Banks, Η μανία με τον Καραβάτζο Tracy Chevalier, Η κυρία και ο μονόκερος Tracy Chevalier, Το κορίτσι με το σκουλαρίκι Natalie Zemon Davis, Η επιστροφή του Μαρτίνου Γκερ Carlo Ginzburg, Το τυρί και τα σκουλήκια Jesse Kellerman, The brutal art Iain Pears, Ο χαμένος πίνακας του Ραφαήλ Juan Manuel de Prada, Η θύελλα Arturo Rérez-Reverte, Ο πίνακας της Φλάνδρας Jonathan Santloffer, Χρώματα στο σκοτάδι Javier Sierra, Ο Μυστικός Δείπνος Jan Laurens Siesling, Ο ζωγράφος της Τουρ ντι Πεν Junichiro Tanizaki, Το εγκώμιο της σκιάς A. J. Zerries, Ο χαμένος Βαν Γκογκ

#romantz0 90. Το παραμύθι λέει: Έξοδος, ξανά Η αφήγηση μπορεί να ξαναρχίσει. Ο ζωγράφος μπορεί να ξαναρχίσει. Η Μπάρμπι θα ξαναρχίσει, επαναλαμβάνει ξανά την υπόσχεσή της υπομονής και αναμονής, κάνει ταξίδια και βγάζει φωτογραφίες. Η Μπάρμπι δίνει νέα υπόσχεση σε ένα άλλο άνδρα. Ο ζωγράφος απομακρύνεται και γίνεται απροσδιόριστη κουκκίδα. Θα ξαναρχίσει, με μια ιστορία για το «nation building» δηλαδή τη κατασκευή εθνών από άλλα έθνη, γιατί είναι πλέον κοινωνικά ευαίσθητος. (Τέλος)

#romantz0 89. Το παραμύθι λέει: Έξοδος και νέος δράκος Ο νέος δράκος είναι τηλεθεατής. «Ένας μοχθηρός τεμπέλικος βαθύτατα απαίδευτος αιωνία πεινασμένος οργανισμός που διψάει για τη ζεστή, ιερή σάρκα όποιου είναι χρισμένος. Ζει στο σκοτάδι, εκφράζεται με βρεφικά αιτήματα, με άναρθρες εξάρσεις δολοφονικής οργής, αλλάζοντας κανάλια με  τηλεχειριστήριο, ή ψηφίζοντας σε ψηφίσματα.» Λέει ο Ουίλιαμ Γκίμπσον στο «idoru». Η εποχή των ηρώων δεν έχει τελειώσει, τώρα την λέμε εποχή των σούπερσταρ που οι ιστορίες τους είναι παρόμοιες με των ηρώων, πχ. η Μέριλιν Μονρόε, ταπεινή καταγωγή, μετά αλλαγή ονόματος, μετά σπουδαίες πράξεις, ίσως αμαρτίες, και τέλος, σκοτεινός θάνατος.

#romantz0 87.2. Martin Guerre Το βιβλίο για τον Μαρτίνο Γκερ δίνει μια άλλη εικόνα του 16ου αιώνα, χωρίς να είναι ακριβώς απέναντι στην κυρίαρχη ιστορία και συμπεραίνω πως από ‘κει και μετά είχαμε πολλές τέτοιες ιστορίες. Λίγο πολύ στην καθημερινή κουβέντα, η εικόνα που έχουμε για την ιστορία, είναι αυτή που μας δίνει το βιβλίο του Μαρτίνου Γκερ και όχι αυτή που μαθαίνουμε στα σχολεία. Έτσι για το πρόσφατο έντονο παρελθόν μας εμπιστευτήκαμε περισσότερο την προφορική παράδοση μαζί με τα ανέκδοτα και τις προσωπικές περιπτώσεις παρά την επιστημονικά τεκμηριωμένη εκδοχή. Δεχόμαστε την ιστορία του Μαρτίνου Γκερ αν και μερικά πράγματα δεν είναι καθόλου πειστικά και μοιάζουν επινοήσεις του δικαστή. Ας υπολογίσουμε ότι γίνεται σε μια εποχή που η θρησκεία ξαναδυναμώνει όπως και το αντίστοιχο συντηρητικό πολιτικό κλίμα. Το πιο απίστευτο είναι η επιστροφή του Μαρτίνου Γκερ την τελευταία στιγμή ως από μηχανής θεός. Η μικρή ιστορία έχει ηθικό δίδαγμα· η παραβατικότητα είναι μεν συνηθισμένη σε ζητήματα οικογενείας, γάμου, μέχρι και σήμερα, όμως παύει να είναι αποδεκτή όταν φτάσει στο οικονομικό. Ακόμα και η αιμομιξία καλύπτεται αλλά μην πάρεις ένα μέτρο από το χωράφι μου.

φάση 7. Διαχείριση και καταγραφή της διαμόρφωσης του μέρους της πραγματικότητας, η υπόλοιπη είναι αδιάφορη: Μαρτυρίες της καλλιτεχνικής πράξης. Μετα-τέχνη και μετα-καλλιτέχνης, έργα που γίνονται, επιλέγονται, παρουσιάζονται, καταγράφονται, μόνο από την αυθεντία του επιμελητή.