zaterdag 26 maart, 12.39 uur, tussen Olst en Deventer
Er zit asfalt in maag, een autoband in mijn longen, een catastrofaal ongeluk in mijn hoofd. Gaan we weer. De rijangst is dus echt niet weg. Maar ik ga er doorheen rijden.
zaterdag 26 maart, 15.53 uur, thuis
Het was heftig, maar ik werd zen op de snelweg en heb thuis zelfs met toeschouwers (of ja, waarschijnlijk simpelweg voorbijgangers) super strak achteruit in een vak gefileparkeerd waar ik nog niet eerder geparkeerd had. Trotsig <3.
zaterdag 26 maart, 21.03 uur
We waren wat vergeten voor het avondeten, dus om 20.49 uur wilde ik naar mijn fiets in de schuur rennen, maar mijn fiets staat in de buurt van het station. Ik rende dus toch maar naar de auto. Ik reed flitsend naar de supermarkt, zonder (over-)denken, zonder twijfels en paniek - gewoon, rijden. Dertig waar je dertig mag en niet maar twintig rijden. Niet twijfelen over welk parkeervak, maar gewoon parkeren. Ik nam een nieuwe route omdat dat beter uitkwam. Bijna thuis wilde ik voor de deur op de stoeprand parkeren, maar vlak daarvoor stond een auto midden op de weg, iemand tilde boodschappen uit de kofferbak. Ik stond naast een parkeervak. Een milliseconde wilde ik op de auto wachten. De milliseconde erna stond ik geparkeerd en liep ik om de auto van de uitladers heen naar huis. Niet denken, maar doen, dat werkt toch wel heel goed.
