#richardsennett

DAY 7: Richard Sennett

Het grote probleem, schreef hij, is ‘overdeterminatie’. Daarmee bedoelde hij dat wij in de wijze waarop we sinds het midden van de twintigste eeuw onze steden ontwikkelen en inrichten, alles te veel willen controleren en te weinig ruimte laten voor toeval, voor ongezochte gebeurtenissen.

Richard Sennett is een Amerikaans arbeidssocioloog. Hij heeft in zijn boek “Stadsleven: een visie op de metropool van de toekomst” een intressante theorie om de stad te benaderen. Hij maakt de scheiding tussen ville, de stad, en cité, het stadsleven. Hij beschrijft onder andere hoe bouwers en bewoners samen moeten gaan werken in de steden om een optimaal leefklimaat te creëren. Hij beschrijft ook zijn bijzondere kijk op ruimte in de stad.

In het interview Vorm volgt Performance interviewd Max Bruinsma de Amerikaanse Richard Sennett. Sennett is onder andere stedenbouwkundige, etnograaf en socioloog en brengt zijn kennis over op architectuur en design studenten. 

In het interview staan begrippen als open systemen, ambacht en interactie centraal. 

“Het gaat niet om regels van de kunst, maar om hoe je die al doende maakt - zowel de kunst als de regels. Ook daarbij is openheid het sleutelwoord: als hoofd en handen geen open dialoog meer hebben, verstart alles.”

Sennett werpt een kritische blik op de huidige manier van maken, ontwerpen en onderzoek doen. Hij zou willen zien dat menen en vooral studenten niet alleen maar leren hoe iets gedaan moet worden vanuit theorie (vanuit de universiteit), maar vooral door te ervaren hoe het in de praktijk er aan toe gaat. Leren van eigen ervaringen werkt volgens Sennett gewoon veel beter. 

“Als je de praktijk aan de kant schuift, is het uiteindelijk het begrijpen dat daaronder lijdt.”

Dit interview is in 2011 afgenomen, maar is nog steeds zeer relevant. Afgelopen zomer was ik in New York op een tour door the Bronx. The Bronx staat erom bekend nogal crimineel te zijn en de mensen die er wonen zijn over het algemeen niet rijk. De tourguide liet een neighborhood zien met allemaal nieuwe flatgebouwen. Hij vertelde dat een aantal architecten en designers in de arm was genomen door de gemeente om nieuwe wijken te ontwerpen die ervoor zouden zorgen dat The Bronx weer op zou bloeien. De architecten en designer zijn hiermee aan de slag gegaan vanaf hun kantoor en zijn niet een keer naar de wijk gegaan om te kijken hoe mensen daar leven. Uiteindelijk kwamen ze met flatgebouwen met stukken gras voor de deur op de proppen, zodat mensen natuur zouden zien en vrolijker zouden worden. Waar ze echter niet over nagedacht hadden, was dat de meeste wijken in the Bronx local stores onder flatgebouwen hebben zitten, wat erg goed is voor de lokale economie. Doordat mensen naar de buurtsuper gaan, leven ze in een sociaal gebied waar iedereen elkaar kent en dus ook vriendelijker en gelukkiger zijn, waardoor de buurt minder crimineel wordt. Door de flatgebouwen heel statisch (je mocht ook niet lopen op het gras) te maken en de lokale buurtsuper weg te halen, werden deze inwoners totaal afgezonderd. 

Als de desbetreffende architecten en designers onderzoek hadden gedaan in thee Bronx en ervaren hadden hoe het daar is en er aan toe gaat (zoals Sennett aangeeft), hadden ze deze fout nooit kunnen maken.