#restaurantdejong

Sinds een paar maanden zit Mario de Ridder nu in het Hilton. Van de Zweth naar hartje centrum. Van twee Michelin sterren naar nul. Maar voor hoe lang? Een avond dineren bij Joelia is een hele ervaring, waarbij er op kwalitatief vlak niets aan te merken is.

Beloofd is beloofd, een mooi iets verlaat verjaardagscadeau voor mijn broer. Eten bij Joelia, een 10 gangen menu is de gedachte. We hadden bij de champagne nooit de kaart moeten krijgen, want al snel sloeg de twijfel toe. Toch niet iets a la carte? Mijn broer zag met glinstering in zijn ogen woorden als 'Mario's likkepot' en 'Wagyu beef'… Daar ging het budgettair verantwoorde karakter van de avond, voor zover dat daar natuurlijk überhaupt mogelijk is.

Dan vraag je je af, wat is nou Mario's likkepot, dat voor een slordige 50 euro op je tafel verschijnt? Een klein kaviaar bakje met een laagje Noordzee krab, een laagje avocado mousse/crème met daarop uiteindelijk een laag Russische kaviaar. Best lekker maar niet dat ik er van ondersteboven raakte. Doe dan de andere specialiteit, de foi gras met truffel in een krokant jasje van deeg, met truffel jus. Dat is toch meer mijn stijl in smaak en opbouw. De intense smaak van foi gras met de rijke aardse truffelsmaak. Heerlijk!

Als je dan bij Joelia eet, mag er ook een mooie wijn bij om de gerechten te begeleiden. Vanavond de 'Skerpioen' uit de Oude Wingerd serie van Eben Sadie (Swartland, Zuid Afrika). Gemaakt van Chenin Blanc en Palomino, de belangrijkste druif voor de sherry productie. Een heerlijk oxidatieve rijke wijn, volle aroma's van de Chenin, de houtrijping, de bijna flor achtige nuances van de Palomino. Heerlijk! En een wijn die ook opstaat tegen zowel het rijke gerecht met de foi gras en truffel, als ook het volgende gerecht, de zeebaars met spek. Een verfijnd en subtiel gerecht, dat tot in de perfectie is bereid! Dat zijn van die momenten dat je tussen iedere hap even wat tijd laat, om de smaken goed door te laten dringen. En dan zie je aan de andere kant van de tafel het gerecht van de avond, de wagyu beef.

De wagyu beef… Tja wat moet je er over zeggen? Dit was een echt mooi stukje Japans vlees, van een hoog kwaliteitsniveau. Eerst al in rauwe vorm gepresenteerd aan tafel en later uitgebakken. De hoeveelheid marmering in het vlees zag er al heel mooi uit, maar eenmaal gebakken snapte ik wel dat er restaurants zijn die hier gespecialiseerd in zijn. Wellicht het mooiste stukje vlees dat ik in mijn leven geproefd heb, smeltend op mijn tong, de smaaksensatie van het vet, vlees, een beetje zout. Een ervaring op zichzelf!

Tenslotte door naar het tweede deel van de avond, dessert en kaas. En natuurlijk een andere wijn met een prachtige, typisch Duitse naam, de Dönhoff Niederhäuser Hermannshöle Riesling Auslese 2006. Een mondvol in uitspraak, maar als wijn op zich zelf ook. De wijn zou denk ik zo nog 10-15 jaar mee kunnen en lekker fris blijven, maar hemel, wat is dit nu al fijn! Zo fijn zelfs, dat mijn alcohol afwijzende broer, die ik zo nu en dan bij dit soort etentjes een glas champagne kan laten drinken, hiervan zonder morren 2 glaasjes wegdronk. En later ook het dreigement uitte, dat hij wist waar ik thuis mijn edelzoete wijn bewaar. Een wijze les voor mij..

Terug naar het eten, een heerlijke souffle voor mij en basmati ijs voor mijn broer. Heerlijke smaakcombinaties weer, die je eigenlijk weer opfrissen. Maar toch weet je, dat je richting het einde gaat. Een avond waarbij je 4 uur zit te dineren en niet één keer het gevoel hebt, dat je er al lang zit.  Goed eten, goede service, comfortabel zitten, wat wil je nog meer? Nou ja oké, een rondleiding door de wijnkelder. Maar dat is dan weer mijn fetisj. Het luisteren naar de verhalen van de sommelier, de gedachten achter de wijnselectie. De uitgebreide top serie Bourgogne, wit en rood. Maar ook specifieke exoten uit de rest van de wereld, die de wijnkaart compleet maken. Zo'n kelder maakt mij blij.