#remembergezi

Bundan tam 1 yıl önceydi. Yaşam alanlarımızı işgal eden, hayatımızı kontrol altına almaya çalışan bir iktidarın karşısında boğucu bir iklimin içindeydik. Nefes alamıyor yanyana gelemiyorduk. Sokaktaydık ama.. Yılmıyor, direniyorduk. Yalnız olduğumuzu düşünsekte haklılığımızın veridiği güçle inadımızdan vazgeçmiyorduk.

Ateş birkez tutuştuğunda bunu anlamakta yorumlamakta kolaydır. Çünkü ateşi zaten ateşin aydınlığında izleriz. Oysa asıl zor olan, kıvılcımı anlamaktır. Kıvılcımı anlamak, karanlıkla yüzleşmeyi, her devrimi önceleyen kıpırtılarla bağ kurmayı gerektirir.

Sonra, sonra bir şey oldu. Birileri bir ağaca sarılıverdi. Başkaları onlara eklendi. Yanyana durdular ve onlarda ağaçlara sarılmaya başladılar. Bir ağaca sarılmakla başlamıştı işte her şey. Sonra, büyük bir gaz bulutu çöktü üzerimize.. Günlerce bu gaz bulutunun içinde kaldık. Ama anladık ki o an nefes almaya başlamışız. Gözlerimiz yandı günlerce, yine anladık ki görmeye başlamışız bu defa.. İlk defa bakmışız birbirimize gerçekten

Ne mi yaptık? Çadır kurduk önce, duvarlara sloganlar dizeler yazdık. Resim yaptık, yeri geldi hep birlikte durduk. Dans ettik, şarkılar söyledik. Sloganlar attık hep birlikte.. Çöp topladık, revir kurduk, yemek yaptık. Yani aslında bir yaşam kurduk hep birlikte.

Sonra ne mi oldu? Sonra biz her yere yayıldık. Mahallelere, parklara, forumlara, meydanlara... Ve ormanlarımıza, köylerimize dikim yaptık. Yeni yaşam alanları kurduk. Ve sömürüye karşı çıktık. Emeğimize sahip çıktık. Bizim olana sahip çıkmak için hep meydanlardaydık. Yine meydanlarda olacağız.