#rbdejager

Ik ben vaak trots op je, maar toch schaam ik me ook voor je. Vooral als men zegt dat ik me van je los moet maken, omdat de liefde tussen ons verwilderd is.

Als ik met jou na een lange dag in de badkamer verdwijn, omdat ik je daar na het eten altijd liefdevol onderdompel in helder warm water en ik je vervolgens af mag drogen met een zachte witte katoenen handdoek, voelt het alsof wij echt even met zijn tweeën zijn. Ik zou je Sheba moeten noemen, want ik zorg beter voor jou dan dat de gemiddelde huisdieren eigenaar zorgt voor zijn kat, die hij Simba noemt.

Terwijl de ouders van nu steeds vaker op hun kinderen inzoomen, verliezen zij hen ook sneller uit het oog. Want de eikpunten in de levensfase van je kwetsbare kinderen veranderen in grote blinde vlekken wanneer je telefoon tijdens het doen van de dagelijkse boodschappen uit je vingers glipt. Het geheugen van jou, de herinnering aan jou en dat van je kind zal hierdoor onomkeerbaar beschadigd raken en op den duur zelfs vervagen of verdwijnen. Het elegante, grote fotoboek met haar harde kaft en haar broze halfdoorzichtige pergamijn tussenvellen heeft plaats gemaakt voor het SD-kaartje. Een woningbrand is niet meer nodig om de met fotolijm besmeurde juweeltjes in rook te laten op gaan. Een paar regendruppels of een moment van onachtzaamheid is genoeg om je eigen kinderen zonder terugblik te laten opgroeien.

Eind jaren tachtig was mijn moeder vooruitstrevend modieus, haar rode of lichtblauwe sokken sprongen meteen in het oog. Zij leerde mij hoe belangrijk het is om er goed uit te zien. Het kan dan ook niet anders dan dat ik ook toen al, in de nieuwste mode in mijn ledikantje lag. Al denken we daar nu toch anders over. We worden knapper als we ouder worden. Daar heb ik nog elke dag last van, maar dat neemt niet weg dat ik een geweldige baby was. 27 jaar geleden leerde wij elkaar kennen, Ik werd een maand te vroeg geboren. Alsof ik toen al wist dat het leven te kort zou zijn. Wanneer ik mijn beige fotoboek opensla, zie ik mezelf op één van de eerste foto’s. Iets wat geel, geblinddoekt in een glazen couveuse. Het slangetje in mijn kleine neusje, de blauwe en rode plakkertjes die de bedrading op mijn borstkastje bevestigen en het infuus in mijn linkerarmpje verraden dat opgroeien niet voor iedereen vanzelfsprekend is.

Tegenwoordig weet iedereen hoe een Ipad werkt. Maar niemand weet meer hoe die een vulpen moet vasthouden. Een foto zegt meer dan 1000 woorden, maar de liefdevolle handgeschreven toelichtingen bij mijn foto’s: “Op weg naar Robbert” en “Moe, maar gelukkig.” zorgen voor de extra dimensie waardoor je lange termijn geheugen geprikkeld wordt. Het doet je weer verlangen naar de hechting en de waardigheid van degene die van jou in verwachting waren.

Ik ben bloedfanatiek, Ik ben de koning van de jungle. Ik had wederom de grootste mond en ik werd extreem vuurwapengevaarlijk toen ik de daad bij het woord voegde. Jouw pijngrens is voor mij het begin van een Thaise massage. Killer modus. Je schoot me op slaap. ik proefde bloed dat hielt me wakker. Ik bleef je aanstaren. ‘’Hij gaat niet dood!’’ hoorde ik je in paniek schreeuwen, nadat ik in koelen bloede op je af kwam, terwijl je mij nog eens drie keer zonder gene tegen het hoofd schoot. Toen ik je liet zien dat jouw pijn mij geen zeer deed zag ik de angst in je ogen toenemen. Je wankelde, de gerichte zelfverzekerde schoten werden roekeloos. Overal verf, het Holi festival was vroeg dit jaar. Ik zag geen hand voor ogen. De kogels schampte mijn handen, ontwrichte mijn kaak en kneusde mijn bovenlip. Ik bleef voorwaarts lopen. Ik verblikte of verbloosde niet. Jij begon wit weg te trekken. Ik kende je pas vijf minuten maar ik vond het heerlijk dat ik nu al de mogelijkheid kreeg om je kapot te schieten en zo geschieden. Ik opende het vuur en ik schoot twee blauwe plekken op de binnenkant van je bovenbeen en met 1 kogel trof ik je van net iets te dichtbij op het middenrif. De kogel spatte uiteen als een meteoriet die de aarde raakt. Je zakte in elkaar, het deed je pijn. Ik begon te lachen. Ik genoot ervan. Ik ontweek moeiteloos de rest van de kogels die suizend op me af kwamen. Uitgelaten schoot ik tientallen keren in de lucht, net als een vrijheidsstrijder in het middenoosten. ‘’I shot a men down’’ Zoute tranen van blijdschap reinigde mijn bebloede kaaklijn, de adrenaline gierde door mijn gehavende lichaam. Ik liep terug naar mijn bunker en keek naar de billen van mijn partner in crime. Ik kon even niet helder denken. Op dat moment kreeg ik een nekschot. Het was alsof je vader snel in een overal was geschoten om mij een lesje te leren.

Thuis heb ik me meteen uitgekleed en nam ik een hete douche, ik probeer de zonde van me af te spoelen. Als een luipaard sloop ik na twintig minuten bevlekt met bloeduitstortingen de douche uit. Toen de mist in de badkamer was opgetrokken keek ik in de spiegel, 23 schotwonden. The Game kan met recht jaloers zijn wanneer deze boxer-selfie op Instagram verschijnt.