#raceauto

Breek je spaarpot, hier is je klassieke BMW M5 racer

Klassieke scheurijzers uit de Sovjet Unie

Net na de oorlog werden er in de USSR massaal raceauto’s uit het buitenland (voornamelijk Amerika) ingevoerd, aangezien er in de Sovjet Unie zelf geen enkele prioriteit was om dat soort auto’s te bouwen. Ze hadden het namelijk druk zat met de wederopbouw. Maar een aantal enthousiastelingen vond het toch nodig om races te organiseren, dus werden raceauto’s en onderdelen geïmporteerd, want die…

Mijn vader had een hobby, een hele grote hobby, die was zo groot dat wij als volledig gezin (pa, ma, broer en ikzelf) daar in mee gesleurd werden.

 Het begon met Slalomwedstijden met zijn eigen auto door heel zuid Holland op parkeerplaatsen, veilingterreinen en alle plekjes die er voor in aanmerking kwamen, en allerlei slipcursussen op Zandvoort. Paps deed t lekker en langzamerhand kwam het idee een raceauto te gaan bouwen om daarmee in de superklasse van de autosporttak Ovalracing, de baan onveilig te gaan maken.

Er werd een BMW gekocht en omgebouwd (gewoon op de oprit voor het huis) tot een super strakke raceauto met alle toeters en bellen die er nodig waren om überhaupt aan de start te mogen verschijnen. Daar werd een motorblok ingehangen, welke in de logeerkamer boven op een speciaal voor de gelegenheid in elkaar gelaste standaard uit en in elkaar werd gehaald/gezet om ‘m sneller te maken, avonden was hij daar mee bezig.

Het gebeurde regelmatig dat hij mij van zwemles kwam halen in de raceauto om dan een extra rondje te rijden om te kijken of hij wel lekker liep, dat ik dan op de bodem zat (want er zat maar 1 racestoel in) en mezelf in de bochten aan de rolbar vast moest klemmen als klein aapje mocht de pret niet drukken, en als we dan t plein weer op kwamen rijden moest altijd ik even omhoog huppen, vanwege drempels en de nogal lage ligging van de auto. Of dat nou echt nodig was, of dat mijn vader dat wel een grappig gezicht vond is tot op de dag vandaag nog steeds een vraag.

Dan kwam het weekeinde in zicht en moest de hele familie in touw om alles klaar te zetten, pa ging de autotrailer halen, moeders was bezig met de voedselvoorraad die natuurlijk groot genoeg was om alle coureurs met aanhang op het circuit rondlopend ook van een lekker broodje te voorzien, en broertje en ik mochten de racekleding van paps, kaplaarzen, regenjassen, stoeltjes, tafel, zeil, parasol, slaapspullen, enz. uit de opbergkast gaan halen.

Als de raceauto dan goed en wel op de aanhanger gereden was, werd de gewone auto ingepakt, op dat punt moesten mijn broertje en ik even ruimte maken en iets voor ons zelf gaan doen, want dat was altijd een nogal gevoelig en precies iets waar moeders ons niet bij wilde hebben, eerst werd getracht alles in de auto te proppen (voor een goed beeld hierbij moet ik even zeggen dat wij met een Alfa Giulia reden, wat een niet echt heel grote auto was, zie foto)

Om na veel vriendelijke termen altijd weer tot de conclusie te komen dat het nooit van zijn leven zou gaan passen, en vervolgens de helft in de raceauto tussen de gereedschapskist, regenbanden en krik werd gepropt.

Dan mochten wij weer tevoorschijn komen, om ons op de achterbank te installeren met boekjes, de Rubiks cube, walkman en de helm van paps gezellig tussen ons in gefrommeld.

Moeders zat voorin met de koelbox tussen haar benen en haar haakwerk op schoot.

Paps liep dan alles nog een keertje na, draaide een zware van Nelle en kroop achter het stuur voor de rit naar in dit geval Ter Apel, Groningen.

Na in de regio het manusje van alles (oom Theo met familie), en 2 goede vrienden met aanhang, die ook aan ovalracing deden opgehaald te hebben, gingen we in colonne op naar t verre Noorden, moeders haakte zich een slag in de rondte (er zijn heel wat gordijnen gehaakt op weg naar de circuits), broertje lief en ik knokte elkaar zowat van de achterbank af want wie mocht er nu de volgende 50 kilometer de helm van paps op…. wat met een snoepje of een pakje limo weer werd gesust ( vaders zat op dat moment  als enige nog relaxed in de auto), na 3.5 uur sturen een gehaakt gordijn ,2 kids in een soort van zwahiliaanse knoop op de achterbank en paps met ondertussen toch rode vlekken in zijn nek van irritatie door zijn bloedjes van kinderen verder, kwamen we aan bij het hotel waar we die nacht zouden slapen. Wij rolden stijf van de achterbank, moeders klom over de koelbox naar buiten en pa nam een lekker shaggie. Deze horde was alvast genomen, we waren in ieder geval in de buurt van t circuit.