#queer greece

storytelling. comedy

queer

misfortune series

nostalgia overload

Follow.

Rate.

Share with friends!

Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, και ενώ συνέχιζε να ζει μαζί με τους γονείς του, επέλεξε συνειδητά να ξυπνήσει όλους «τους αποναρκωμένους πόθους»: από τους τεκέδες της Τρούμπας έως τον κήπο του Ζαππείου, ο Λαπαθιώτης υπήρξε ο πιο χαρακτηριστικός flâneur της νύχτας για την Αθήνα του Μεσοπολέμου, ένας πρεσβευτής των «βίαιων παλμών και των ψηλών πεταγμάτων» κόντρα στην κάθε «μουγγή εκδήλωση της ζωής».

Ακόμα και μετά τον εθισμό του στην ηρωίνη, ο οποίος κατακερμάτισε την ωραιοπαθή εικόνα του, ο Λαπαθιώτης συνέχισε τις βραδινές του εξόδους, φορώντας το σκληρό μαύρο καπέλο του και το μεσάτο πανωφόρι του με ένα λουλούδι πάντα κολλημένο στη μπουτονιέρα ή τα ανοιχτά πουκάμισα που τα αποκαλούσαν «α λα Μπάιρον» και πρώτος εκείνος είχε τολμήσει να τα φορέσει και να καθίσει κάποτε, ντυμένος έτσι, στου “Dorée” στο Σύνταγμα.

Το χειμώνα του 1943, στο ρημαγμένο μέγαρο των Εξαρχείων, στη γωνία Κουντουριώτου και Οικονόμου, η φασματική μορφή του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, παραδομένη στον εγκαταστημένο ζόφο της Κατοχής και της αυτοκαταστροφής, κατάφερνε μ’ έναν απροσδιόριστο τρόπο να θάλει στα μάτια των περαστικών που παράδερναν στους δρόμους της πόλης. Έμοιαζε περισσότερο στον «επαναπαυόμενο αθλητή» του ποιήματος της νιότης του, όπου η αρχαία, μαρμάρινη κεφαλή ενός αθηναίου εφήβου διατηρούσε, αν και παγωμένο, «στόμα ηδύπαθο και μισανοιγμένο», έτοιμο να φιλήσει και να φιληθεί.

Ηχηρή απάντηση στον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ έδωσε σήμερα συγκέντρωση ομόφυλων και τρανς ζευγαριών κατά την διάρκεια του καθιερωμένου αγιασμού των υδάτων, με ένα φιλί.

Μόρνινγκ.

↻ ◁ || ▷ ↺