queer greece

κατά μήκος στον μολυβογάλαζο Περαία.

Τα φανάρια πιο κάτω σώμα λιμενικό κι ελάχιστοι

περαστικοί σε αυτοκινητάδα σαββατιάτικη

και δεν υπήρξε μέχρι τότε άγγιγμα

ούτε μιαν άκρη δάχτυλο στο πρόσωπό μου

με όλα τα κλειστά τα λύκεια του Ιουλίου

στα ζυγωματικά.

[…]

Δεν υπήρχε να κρυφτούμε

ώς και των υποψηφίων οι αφίσες

πασαλειμμένες με αλάτι

γνώριζαν:

Αυτοί δε θέλονται!

Μας συνόδευε αυτό που πρόσταζε και τον υδράργυρο

πίσω απ’ τις πικροδάφνες της γωνίας

με την πατρική ματιά του ξοφλημένου εργοστασίου στ’ αριστερά.

Τα χόρτα είχαν αραιά φυλλώματα

περνούσαν μηχανάκια

προμήθειες σε φορτηγά ταχυφαγείων

οι ίδιοι εκείνοι θάμνοι είχαν κενά

πιο γυμνό από κοιλιά

και είχαν πιο πολύ το χέρι στον καβάλο

δε φρόντιζαν καθόλου

για το τίποτε της γλύκας.