#purely random

I think it's odd to think why I don't feel sad anymore.

Feeling ko hindi ko na siya namimiss tapos parang all of a sudden I stopped being a friend. It's weird kasi hindi ko naman pinili yun. Parang bigla ko na lang naramdaman lahat. Na parang wala na rin naman akong worth sa kanya or worse s/he also stopped being my friend. Yung feeling na  wala ng connection.

People build a great wall around them tapos sinementuhan mo pa para super tibay. I admit na naging helpful din ako sa pagkawala ng connection kaso minsan hindi ko maiwasan na mamanhid na lang. Na totally mawalan ng pake sa mga bagay at tao na wala na rin namang pakialam sa'yo.

Nakakapagod mag initiate ng connection, ng time at ng care. Basta ganun. Parang nakakasawa maging maintindihin sa mga sitwasyon na hindi mo naman magawan pa ng paraan.

Habang tumatagal parang gusto mo na lang pabayaan kaysa ayusin kasi ikaw mismo pasuko na. Na kahit alam mong may care ka pa rin hindi ka na ganung nati-trigger to care more.

I feel sorry at the same time. Nakakahinayang nga sabi ng iba kong kaibigan pero alam mo yun, nakakapagod talaga maging kaibigan sa taong lumalayo na rin naman sa'yo.