Bundan tam yedi sene önce ilkokulum yeni bitmis, cocuklugumun yazgisiyla tanismaya, onu iyice anlamaya yeni baslamisim, cebimde bes kurus para yok, verdigim kararlar tamamen anne babama bagli ve erkek kardesımle ayni odada kaliyordum. Sabah okulda genelde yapacak pek bir seyim ve konusacak bir arkadasim olmadigi icin okulda butun uykumu alip kendımı yataga attiktan sonra o zamanlar bana cok modern gelen kucuk beyaz tabletimle tumblr uzerinden actigim bloga o gun basimdan ne gecerse hepsini her detayiyla anlatir zirlardim. Butun bunlardan önce de varmis hep yazma huyum. Dayıma her yil muhakkak is yerinden verilen ajandalarina yazardim. Kendimi bildim bileli de gunluk tutardim. Cunku bu hayatta pucca gibi en korktugum sey unutmak, unutulmak. "Bir de hamam bocegi! Hatta kucuk kabuklu igrenc boceklerin hepsi. Kapi deliginden de bakamam, sanki biri baktigim gibi delıkten keskin bir bicagi gozume saplayacakmis ya da o delıkten ates edecekmis gibi hissederim. Tabii denizden de cok korkarim yüzmeyi her ne kadar sevsem de bir kac kere deniz de gecirdigim bogulma tehlikelerinden ötürü boyumu astigim yerlerde yuzemiyorum. Ayaklarim yere mutlaka degmeli! AAAA kuaforde kaslarimi iple aldirirken, kadinin elinden ip kayacak ve butun kirpigimi kopartacak diye de korkuyorum. Seyi de unutmamak lazim, garson iskendere tereyagini dokerken yanlislikla ustume dokecek ve cayir cayir yakayacak beni diye. Yani isin özü, ileride bir gun alzhemıer olursam, bu yazdiklarimi okuyup bosu bosuna yasamamis olmak istiyorum." Bu da benim bu blogtaki ilk yazim!