Sen de ki, "Bu gökyüzü mor"

Ben diyorum ki, "Ulan, mosmor gökyüzü"

İnsanları tanımak için anlattıkları hikâyeleri değil, sustukları yerleri dinlemek gerekir.

Çünkü herkes kendini olduğu gibi anlatabilir ama insanın asıl karakteri; kırıldığında, kaybettiğinde, kimse onu izlemiyorken ortaya çıkar. Güzel sözler kalbe dokunabilir ama davranışlar ruhu ikna eder. Bu yüzden artık duyduklarıma değil, hissettirdiklerine inanıyorum.

Bazı insanlar hayatı bir pencerenin ardından izler, bazıları ise camın kırıklarına rağmen dışarı bakmaya devam eder. Ben öğrendim ki insanı güçlü yapan hiç düşmemesi değil, düştüğü yerden kalkarken içinde hâlâ bir parça iyilik taşıyabilmesidir. Çünkü dünyanın en zor şeyi, kırgın kalmadan büyümektir.

Büyümek bazen kendinle barışmayı öğrenmektir. Sana ait olmayan yükleri yıllarca omzunda taşımamaktır. Başkalarının bıraktığı izleri kendi kusurun sanmamaktır. Aynaya baktığında gördüğün kişiye biraz daha anlayışla yaklaşabilmektir.

Kimseyi sevmek zorunda değilsin. Kimsenin seni sevmesini sağlamak zorunda da değilsin. Attığın her adımı başkalarının onayı için değil, kendi vicdanın ve huzurun için atmalısın. Çünkü insan, kendini başkalarının gözünde aradıkça kaybolur.

Ve belki de bu yüzden, sevilmek kadar insanın kendine yabancı olmadığı bir hayat yaşayabilmesi de değerlidir. Herkes tarafından anlaşılmak zorunda değilim, her kapıya ait olmak zorunda da değilim. Bazı yollar kalabalıklarla yürünür, bazılarıysa insanın kendi iç sesiyle.

Moruk bi gün manita yaparsan ona önem ver

Kronik depresyon ölü dönemler selam

Ölmek i̇çin yola çıkıp geri dönenler