Chocolademaker
Mensen missen ‘me’, mijn ikjes dan. Hoe lief is dat? Ze weten natuurlijk niet dat ik elke dag wel een ikje schrijf, maar dan stiekem in m’n hoofd. Proberen om chocola te maken van mijn borstkanker is namelijk op zich al een grote uitdaging, laat staan erover schrijven en het dan ook nog eens ‘sharen’. Er gebeurt veel en soms komt het te dichtbij, is het te privé.
Want, tja, is het bijvoorbeeld niet een beetje gek als mensen weten dat ik mijn ongelukkige borst soms als een soort weerhuisje zie? Is het niet raar dat ik bang ben dat de Tumor weer terugkomt als ik hetzelfde ga doen als ik deed voor de ontdekking ervan? Durf ik wel toe te geven dat ik het spannend vind om binnenkort weer te gaan werken? Kan ik die druk wel aan? Heb ik weer voldoende energie? Ben ik nog scherp? Heb ik nog ideeën? En tegelijk begint ‘t weer te kriebelen. En heb ik een geweldig plan én fijne mensen die het samen met mij uit de grond willen stampen. WOW, over chocola maken gesproken.
