#post-modern

‘Yıkılamaz, yakılabilir bir kâğıt zarf, bugüne dek, ardımdan gelip durur. Kuşları düşünürüm. Somut dediğimiz, gerçek dediğimiz dünyada, uçuşuna imrenegeldiğimiz… Özgürlüğümüzü budayan, ayağımızı yerden kesmenin güçlüğü mü? Bundan mıdır düşlerimizde, uçma ile düşmenin, olduk olası, bir araya gelmesi?

***

Eller önce kuştur. Henüz soğumamış bir dünyaya şöyle bir dokunup (kanadının ucu, kuyruk teleklerinin ucu ile dokunup) uzaklaşan, ağıp yeniden alçalarak süzülen, sıcağa alışırken biri yandan da onu azaltacak havayı taşıyan kuşlar. Kona kalka.

***

Ne yapacağını sezen bir elin, her başlangıcın sınırsızlığını yeniden kurup yeniden, yeniden bir ilk değişle ilk sınırı yaratması gerekecektir, kanlıların, yüzsüzlerin, küçüklüğünün zavallılığında boğulanların körlüklerini bile bile.

Kona kalka, kuşlar yeniden el olur.

***

Ağır ağır yükselinir, her nesnenin gövdelerden yapılı olduğu bu dünyada. Tek gereciniz gövde ise, çok ağır uçucu; hantal, büksül; yerden kopmağa hazır, havada düşen bir gövdeyse tek gereciniz, yapılarınızı, makinelerinizi, eşyanızı, yiyeceğinizi gövdelerden kurmanız gerekir. Dolayısıyla, şu somut dediğimiz, gerçek dediğimiz dünyayı düşünerek gövdeler dünyasına bakanların, tanır gibi olacağı birçok şey çıkacaktır karşılarına; bir avuç kuşa karşılık binlerce ağırlık, yerinden kalkmazlıktır, bildiğimiz dünyayı yapan.’’