Tepeden tırnağa kırgınım şu sıralar. Ne zaman değişmeye başlasam kendi içime çekiliyorum. Bazı şeyler bazen anlatılmaz. Deli zanneder, delirmemin eşiğine gelmeyen. Belli duyguları kaybettiğimi o kadar net hissediyorum ki, önce bir boşvermişlik oluyor, o olmadan da yaparım zannediyorsun, her şeyi ona verdiğini sonradan anlıyorsun. İnsan kendisinden çok, emek verdiği her şeyden pişmanlık duyar. Tonlarca ağırlığı koynuma bırakıp gittin ya gittiğin her yer sana ağır gelsin, başladığın her şey ayrılık getirsin. İnsanı insana küstüren, zorla konuştuğu duygularmış, olmayacağını anlayınca orada bırakmak lazımmış. Senin kalsın diye çabaladığın herkes, istisnasız herkes o anda gider. Aklı gider önce sonra duyguları.






