#polisch

- Myślisz, że oni wiedzą?  -  cicho pytam,  chowając głowę w zgięciu jego szyi.

- Oczywiście, kochanie... Oni nie są głupi -  mimo,  że jesteśmy tyle lat razem, nadal tak samo reaguję na jego chropowaty głos.

Podnoszę się na ramionach i przyglądam się z uśmiechem tym zielonym z odrobiną brązowego, tęczówkom.

- Zostaną z nami prawda? Nie znienawidzą nas - próbuje,  by mój głos nie drżał jednak na marne. Boję się, tak cholernie się boję. Strach opata całe moje ciało, robi kokon, który trudno przebić.

- LouLou... - jego ręka znalazła miejsce na moim poliku,  gładząc go - Nie mogę ci tego obiecać.  Jedni fani zostaną, ci prawdziwi. Kochający nas za nasze osobowości a nie seksualność.  Drudzy odejdą możliwe,  że przez niedojrzałość i inny światopogląd... - wzdycha unosząc się,  by usiąść i pociągnąć mnie na swoje kolana.

- Tak bardzo cię kocham,  chce mówić o tym światu... Ale boję się, boję się niewiedzy jak oni to wszystko zniosą. To dzięki nim jesteśmy na tym miejscu... - mocniej się w niego wtulam, spoglądając z małym uśmiechem na mniejszą jaskółkę.

To ja. A ta większa to Harry. To takie tandetne,  a jednak sentymentalne. Uwielbiam patrzeć na nasze sparowane tatuaże.

Statek i kompas.

Róża i sztylet.

Kotwica i lina

Dwie połowy serca.

Hi i  Oops.

Kłódka I klucz.

Pingu i pingwin.

- Też cię kocham - jego pełne usta znajdują swoje miejsce na moim odsłoniętym barku -  Zawsze jest ryzyko wiesz? Ale przejdę przez wszystko, póki będziesz tu ze  mną,  puki będziesz mnie kochał z taką intensywnością i zawzięciem jak od siedmiu lat -  słyszę tą szczerość, Harry od zawsze potrafił podnieść mnie na duchu.   Ukoić zszargane nerwy.

- Zostało tak niewiele, tyle na to czekaliśmy... Ty, ja i wolność - różne obrazy zaczęły wpływać mi do głowy:

- chodzenie po parku za rękę.

- Robienie zakupów,  razem.

- Możliwość pójścia do kina, na randkę.

- Latanie tym samym samolotem, ramie w ramię.

- Gale, na których będziemy mogli trzymać się blisko siebie.

- nowa muzyka, bez zmieniania płci w tekście.

To takie piękne, ale nierealne. Niedługo,  jednak możliwe. To się stanie.

- Zawsze tu będę, moje serce przypadło już dawno na twoim punkcie... Nie mam odwrotu.  Będziesz musiał wytrzymać ze mną wieczność.

Harry unosi mój podbródek, tak, że nasze usta dzielą milimetry.

- Wieczność - szepcze, odległość sprawia, że z każdym ruchem warg lekko dotyka moje - pasuje mi to... Nie pozbędziesz się mnie, Tomlinson -  nie czekając dłużej,  złączam nasze usta w jedność.

- Ej... -  odzywam się,  gdy sobie coś uświadamiam - Już nie Tomlinson, a Styles!

‘’ zepsułem kilka chwil, nie możesz mnie zostawić.

jeśli coś zniszczyłem postaram się naprawić.

Ty należysz do mnie...