We zijn nooit een stel geworden. Het is altijd platonisch gebleven. Maar soms willen we allebei stiekem dat het anders was. Want een platonische relatie kent geen regels. De regels die een normale relatie wel kent. Grote regels, zoals gij zult geen ander neuken. Maar ook kleine onderhuidse regels, zoals gij zult niet naar een feestje gaan en mij niet meevragen. Ik kan op geen enkele bestaande, ongeschreven regel terugvallen. Terwijl er ook in een platonische relatie dingen zijn die je wel en niet wilt, die je eigenlijk wilt verbieden en die je heel erg graag wilt aanmoedigen. Als hij iemand mag meenemen naar een tropisch eiland, wil ik dat hij mij meeneemt. Maar ik kan op geen enkele streep staan, met geen enkele wet wuiven.
Ik haat al zijn vriendinnetjes, die dan na maanden toch opeens gewoon mensen blijken te zijn en ook nog best aardig. Waar hij dan van die belachelijke dingen mee doet, zoals bellen en afspreken. En hij is laatst gaan samenwonen met een meisje. Een ander meisje. Niet zijn vriendin. Gewoon een ander meisje. Ik kon wel huilen van jaloezie. Maar ik kan er niks tegen doen.
Als wij een echte relatie hadden, dan was het anders geweest. Dan had ik boos kunnen worden, dingen kunnen eisen. Dan was er een bevestiging van ons samenzijn, een duidelijk statement naar de wereld: wij zijn samen. Iedereen snapt het dan, niemand komt er meer tussen.
Maar dan was alles anders geweest. Dan hadden we boos op elkaar kunnen worden om kleine dingen zoals hoe ik kijk naar de bakker, hoe hij kookt, hoe ik mijn sokken niet opruim en hoe hij geilt op Sylvie Meis. Dan waren we elkaar echt gaan beoordelen, waren we niet altijd samen tegen de wereld maar samen tegen elkaar. Dan was hij gek geworden van mijn gezeur en ik van zijn hardheid. Dan kunnen we uit elkaar gaan. Het uitmaken. Elkaar nooit meer zien. En dan hebben we ons laatste redmiddel niet meer. Onze laatste illusie, die van ‘later, als wij eindelijk bij elkaar komen’. Dat kunnen we niet verspelen. Dat mogen we niet gebruiken en misschien al verbruiken. De belofte voor later, die we eigenlijk niet willen verzilveren en expres zo vaag houden.