Hindi niya pwedeng malaman na nasasaktan pa rin ako ng dahil sa kanya. Ang dapat niya lang malaman ay masaya ako. Masaya. Natutuwa. Hindi niya pwedeng malaman na nasasaktan pa rin ako ng dahil lang sa simpleng bagay na ginagawa niya na hindi niya alam na nakakapagpabigat ng pakiramdam ko. Ayos lang ako, kaya ko magtiis. Kasama na yata 'to sa proseso. Kaya ko pa naman eh. Parang hindi ko naman pinagdaanan 'to dati. Ako pa? Hindi pa nga nila ko nakikitang umiyak ng dahil lang sa bagay na 'to. Wala pang nakakakita sakin na umiiyak ng dahil dito. Dahil alak at baso lang ang napagsasabihan ko lahat ng hinaing ko. Pagtapos makinig ng baso at alak, makakalimutan ko na lahat-lahat ng sakit na hindi naman sinasadyang magawa. Makakapagsuot ulit ako ng ngiti na maipapakita ko sa kanya. Hindi ba, pag nagmamahal ka, kaya mo tiisin lahat ng sakit kahit halos maghingalo na yung puso mo?