#pisw

Στιγμές, άνθρωποι, ζωές που φύγαν.

Μέρη που περπατήθηκαν και δεν θα είναι ποτέ το ίδιο.

Συναισθήματα που δεν θα νιώσεις ποτέ ξανά με τον ίδιο τρόπο.

Άνθρωποι που “πέθαιναν” για σένα, πλέον πέθαναν για σένα.

Στίχοι/Μουσική:  Ιωσήφ Σαρασίδης

CD: Έτοιμος  για όλα

(P)+(C) NEXT RECORDS 2013

Εσύ μου είπες πως για μένα μόνο ζεις

Κι εγώ σου έδωσα ένα δάνειο ζωής

Μα, δε σου έφτασε αυτό

Κι αντί να πεις ευχαριστώ

Σ' άλλη αγκαλιά με ξεπουλάς

Κι ότι σου έδωσα σκορπάς....

Φέρε μου πίσω τα κλεμμένα

Τα όνειρά μου τα χαμένα

Φέρε μου πίσω την καρδιά μου

Καλύτερα στη μοναξιά μου

Φέρε μου πίσω ότι έχεις πάρει

Τον ήλιο μου και το φεγγάρι

δεν έχω άλλα να μου κλέψεις

Πήγαινε αλλού,

Άλλη ζωή να καταστρέψεις.......

Εσύ μου είπες πως ο κόσμος σου είμαι εγώ

Κι εγώ σε έκανα στα μάτια μου θεό

Μα τώρα πες μου πως μπορείς

Μία κατάθεση ψυχής 

Να την ξοδεύεις έτσι απλά

Κι εγώ να ψάχνω δανεικά....

Ενορχήστρωση/Προγραμματισμός Computer, 

Μπουζούκια, Πλήκτρα: Ιωσήφ Σαρασίδης

Βιολιά, Βιόλες: Perparim Zeqiraj (Πάπε)

Τύμπανα: Κώστας Λιόλιος

Μπάσο: Θεόφιλος Μητρέντσης

Κιθάρες: Μανόλης Πλατάκης

Ηχοληψία,Μίξη: Νίκος Σταυρόπουλος 

Κι όσο τ’ αφήνεις, τόσο σ’ αφήνει… Κάπως έτσι μου την έμαθαν αυτήν την παροιμία και πάντα μου τη λέγανε όταν έπρεπε να διαβάσω για κάτι. Την άκουσα όταν έδινα εξετάσεις στα Αγγλικά, όταν έδινα Πανελλήνιες, ακόμα και σε εργασίες στη σχολή. Πάντα το επιχείρημα ήταν ότι αν αφήσω κάτι και ξεκουραστώ για λίγο, τότε θα μ’ αφήσει κι αυτό, θα μείνει εκεί μισοτελειωμένο.

Τι γίνεται όμως αν το κάτι σ’ αφήσει πρώτο; Δε μου είπανε ποτέ τέτοιο πράγμα! Κι έρχομαι τώρα εγώ κι αναρωτιέμαι, όσο κάποιος σ’ αφήνει, τόσο τον αφήνεις κι εσύ; Και μένει πίσω και φεύγεις; Πιο παλιά θα απαντούσα πως δεν είναι απαραίτητο να αφήσεις κάποιον να φύγει και πως αν θες θα προσπαθήσεις να τον κρατήσεις και μπλα μπλα μπλα… Τώρα, όμως, θα πω: Σαχλαμάρες! Φυσικά και θα αφήσεις αυτόν που σε αφήνει να φύγεις! Ειδικά, αν από τη φύση σου έχεις τάσεις φυγής, αν δε νιώθεις την ολοκλήρωση τόσο εύκολα και πάει λέγοντας.

Έτσι, όποιος σε αφήνει να φύγεις θα μένει πίσω, πίσω σε κάτι μισοτελειωμένο. Κι αν δε δείξει ποτέ τη διάθεση να το τελειώσει ή να το διορθώσει θα χαθεί τελικά ή θα «παραγραφεί», όπως γίνεται με τα εγκλήματα και τις παραβάσεις μετά από χρόνια.

Ξέρεις, όμως, τι πιστεύω; Δε φταις εσύ! Δε φταίει καν ο κάποιος που σ’ αφήνει να φύγεις! Φταίει πως έτσι μεγαλώσαμε: εγωιστές άνθρωποι! Όταν κάτι χαλάει προσπαθούμε να το ξεφορτωθούμε, όχι να το φτιάξουμε και να το χρησιμοποιήσουμε ξανά. Πάντα λέμε πως παλιά τα πάντα κρατούσαν περισσότερο… Αλλά, πάντα ξεχνάμε το γιατί…